Και θυμάται πολλά από την 86χρονη διαδρομή του.
Είναι από τις ξεχωριστές φυσιογνωμίες του νησιού. Ευγενικός, μετρημένος, πεντακάθαρος, απόλυτα ακριβής όταν σε εξυπηρετεί, συνήθως στο ψυγείο με τα τυριά, στο Παντοπωλείον Πετράς, στο κέντρο της πόλης της Αίγινας, δίπλα στην ψαραγορά.
Μορφή με μια αξιοπρέπεια από τα παλιά.
Για τα οποία παλιά και του ζητήσαμε να μας μιλήσει, μιας κι είναι στην “πιάτσα”, (στο μανάβικο καταρχήν, εδωδιμοπωλείο στη συνέχεια, και σήμερα Παντοπωλείον Πετρά) από μικρό παιδί ακόμα.
Βικτώρια Τράπαλη: “Πόσων ετών είναι η οικογενειακή σας επιχείρηση;”
Γιώργος Πετράς: “Έχει κλείσει πάνω από αιώνα, 105 χρόνια πρέπει να είναι. Στην αρχή, όμως, είχαμε μόνο μαναβική, αργότερα μπήκαν γενικά είδη διατροφής.”
Β. Τ.: “Πώς ήταν εκείνη η εποχή, όσο την προλάβατε;”
Γιώργος Πετράς: “Πολύ διαφορετική. Σ’ άλλα ίσως καλύτερα, σε άλλα ίσως και χειρότερα. Στην Κατοχή, βέβαια, ήταν πάρα πολύ δύσκολα. Αλλά μετά το ’55 άρχισε να αλλάζει πολύ η ζωή. Όχι ότι υπήρχε χρήμα. Με τα τεφτέρια κυρίως δουλεύαμε. Το ίδιο, όμως, γίνεται και σήμερα. Και να σας πω κάτι; Σήμερα είναι ακόμα χειρότερα. Γιατί αν σου χρωστάει κάποιος αυτά που ψώνισε ντρέπεται να έρθει να σου πει, δεν έχω, δεν μπορώ, πάρε κάτι και τα υπόλοιπα αργότερα, όπως γινόταν παλιά. Εξαφανίζεται, τον χάνεις κι από πελάτη, από φίλο, από γνωστό. Ενώ από το ’55 και μετά υπήρχε προκοπή, και σε δυσκολία να βρισκόσουν έλπιζες, ότι αύριο μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα. Συγκεκριμένα να σας πω, εγώ παντρεύτηκα το ’60. Το ’70 έχτισα σπίτι διώροφο, το 77 δεύτερο σπίτι και το 79 έριξα κι άλλον όροφο στο τελευταίο. Από τη δουλειά μόνο, από τον κόπο. Σας είπα με ένα μανάβικο ξεκινήσαμε. Τον πατέρα μου Μαναβιά τον έλεγαν, ήταν το παρατσούκλι του αυτό. Η μητέρα μου ήταν Σμυρνιά και στη Σμύρνη τους μανάβηδες τους έλεγαν μαναβιάδες, από κει του βγήκε, που την πείραζαν οι φίλες της πριν τον γάμο “σε κοίταξε πάλι ο μαναβιάς σου.”
Β. Τ.: “Από την περίοδο της Κατοχής ποιες είναι οι πιο έντονες μνήμες σας;”
Γιώργος Πετράς: “Πέθαιναν άνθρωποι από την πείνα. Ο πατέρας μου τύχαινε να ξέρει γερμανικά κι ήταν ο μόνος διερμηνέας στο νησί, σ’ αντάλλαγμα μας έδιναν τρόφιμα, που κι εμείς δεν τα κρατούσαμε, τα μοιράζαμε στον κόσμο. Μια φορά με είχαν φωνάξει στο καΐκι, εδώ κάτω, στην παραλία, να πάρω πατάτες. Δεν τους φοβόμουνα, πήγα. Αλλά όταν είδα από μακριά να έρχεται μια περίπολος της Κομαντατούρ – αυτή την φοβόμουνα – τρόμαξα τόσο που έπεσα στον υπόνομο και χτύπησα άσχημα το πόδι μου. Να, εδώ, δείτε” (Σηκώνει το μπατζάκι του παντελονιού και δείχνει ένα τεράστιο σημάδι σε όλη του την κνήμη.) Παιδεύτηκα πολύ με αυτό. Ήταν τότε ο πάτερ Ιερώνυμος στο νησί, καλή του ώρα, μου έλεγε, να φοράς γυαλιά να μη σε βλέπουν τα κορίτσια, κι όταν του έδειξα την πληγή μου έδωσε μια κεραλοιφή. Αλλά όλο χειρότερα πήγαινε, στο τέλος βλέπω μια μέρα να έχει πιάσει σκουλήκια. Με είχε πιάσει απόγνωση. Και μετά μου λέει ένας φίλος, άνοιξαν στο ξενοδοχείο Μιράντα οι Γερμανοί νοσοκομείο, δεν πας να σε δούνε; Πήγα, μου το περιποιήθηκαν και σε μια βδομάδα είχε περάσει.”
Β. Τ.: “Κι η χειρότερη θύμησή σας από τα χρόνια εκείνα ποια είναι;”
Γιώργος Πετράς: “Γινόταν κάποτε μια εκτέλεση στο νεκροταφείο, το μάθαμε διάφοροι πιτσιρικάδες και πήγαμε αξημέρωτα πίσω από τη μάντρα να τη δούμε. Ήταν πολύ σκληρό.”
Β. Τ.: “Από τα χρόνια της ανοικοδόμησης, το μετά το ’55 που λέτε, τι θυμάστε πιο πολύ;”
Γιώργος Πετράς: “Θα σας πω για την περίοδο που είχαμε τότε μόνο μαναβική. Μαναβικά δεν υπήρχαν στο νησί. Έρχονταν από απέναντι, από την Επίδαυρο. Με καΐκια: ήταν ο Λορέντζος, ο Κακούσης, ο Καλαμάρας κι ο Γκαρής. Το μαγαζί το δικό μας ήταν στην παραλία, εκεί που είναι σήμερα το προποτζίδικο, κι έβλεπα κάθε μέρα από την ταράτσα του σπιτιού να έρχονται τα καΐκια, και να την πέφτουν από δίπλα τα “κοράκια”, έτσι τους λέγαμε, να προλάβουν να πάρουν το εμπόρευμα και να το πουλήσουν στα σπίτια. Κι ένα άλλο που θυμάμαι να σας πω, είναι το κάρο που περνούσε με την κουδούνα για τα απορρίμματα. Χτυπούσε την κουδούνα και βγάζαμε τα σκουπίδια μας. Βέβαια, δεν υπήρχε κι
αυτό το πράγμα το σημερινό. Κι ο κόσμος ήταν πολύ λιγότερος.”
Β. Τ.: “Σήμερα πώς τα βλέπετε τα πράγματα;”
Γιώργος Πετράς: “Άσχημα τα βλέπω. Κανείς δεν κοιτάζει το καλό του τόπου, ο καθένας τη θέση του μόνο. Έχουν φέρει σε δυσκολία τον κόσμο με τόσους φόρους. Θα γίνει μια αλλαγή, φαίνεται, αλλά να δούμε κι ο καινούριος τι θα κάνει. Βλέπετε, ο κόσμος ξεχνάει γρήγορα. Όλοι αυτοί που μας κυβερνάνε έχουν ξαναπεράσει και παλιότερα από την Βουλή.”
Β. Τ.: “Η φήμη που έχει βγάλει τόσα χρόνια το μαγαζί σας, αν θες καλό τυρί να πας στου Πετρά, που οφείλεται;”
Γιώργος Πετράς: “Από τα χρόνια του πατέρα μου ακόμα φέρναμε τυριά από την Επίδαυρο, κι ήταν εξαιρετικής ποιότητας. Κι αυτό που μας έλεγε πάντα ο πατέρας ήταν κοιτάτε να έχουμε πάντα το καλύτερο, να μην χαθεί το όνομα. Αυτό κάναμε.”
Β. Τ.: “Σήμερα νιώθετε ότι με τη σειρά σας παραδίδετε τα σκήπτρα στην επόμενη γενιά;”
Γιώργος Πετράς: “Οπωσδήποτε ναι. Το μαγαζί το έχουν πάρει πια επάνω τους ο Γιάννης και η Ράνια, και τα παιδιά κάνουν πάντα τα δικά τους, δεν ακούνε. Αλλά έχουν ιδέες. Φυσικό είναι να γίνονται καινούρια πράγματα.”
Β. Τ.: “Μια τελευταία ερώτηση, με τόσα που έχετε περάσει κι έχετε δει, τι ευχή θα κάνατε γι από δω και πέρα;”
Γιώργος Πετράς: “Υγεία, το πιο σημαντικό. Αλλά, ξέρετε, έχω χάσει τη γυναίκα μου. Αν θες να καταραστείς έναν άντρα, το χειρότερο είναι να χάσει τη γυναίκα του. Γιατί αυτή θα μείνει, θα τον περιποιηθεί, θα τον συντροφέψει. ”
Επιμένει να κεράσει τους καφέδες μας στο καφενείο Γαλάρη όπου τα λέμε, κι έπειτα σηκώνεται για να επιστρέψει στο “μαγαζί”, δεν έχει κλείσει ακόμα.
Εκεί όντως γίνονται καινούρια πράγματα, όντως κάνουν τα δικά τους τα “παιδιά” – κι είναι για καλό.
Παραδοσιακά προϊόντα από την Ελλάδα αλλά και Βιολογικά, προσοχή στην αισθητική του χώρου, προσαρμογή στις ανάγκες της εποχής, με το σλόγκαν πάντα να παραμένει…
” ΔΙΑΛΕΓΕ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ, ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ “
Βικτώρια Τράπαλη
