Αίγινα, 27 Δεκεμβρίου 2014. Τα πρόσωπα, τα περιστατικά, υπαρκτά. Ένας φίλος του Aegina Light διαβάζει την ανάρτηση για τα κάλαντα στην Ελλάδα του 50-60. Γενικά δύσκολος αναγνώστης, με αντιρρήσεις, επισημάνσεις (πράγμα που εκτιμάμε ιδιαίτερα) αυτή τη φορά, όμως, μια προσωπική του εμπειρία μέσα στη μέρα φαίνεται πως του έδειξε μια άλλη διάσταση των χριστουγεννιάτικων κάλαντων, και προσυπέγραφε για τη συγκίνηση που μπορούν να δημιουργήσουν τα πιτσιρίκια τριγυρίζοντας από πόρτα σε πόρτα να τραγουδήσουν τις ευχές τους με αντάλλαγμα ένα φίλεμα σε κέρματα και γλυκά. .
Με την άδειά του, δημοσιεύουμε την εξιστόρηση όπως την διατύπωσε στα γραπτά μας μηνύματα, διατηρώντας το τόσο σπάνιο πολυτονικό που χρησιμοποιεί.
Ο λόγος; Θεωρούμε την εξιστόρηση αυτή μια υπέροχη, σύγχρονη χριστουγεννιάτικη ιστορία, αντάξια της πένας του πιο κλασικού συγγραφέα.
Ξέρεις, “καλαντικῶς” ἐφέτος ἦταν γιὰ ἐμένα μαγευτικά. Εἶχα ἀποφασίσει, λόγῳ ἀντιθρησκείας, νὰ μὴν δώσω σημεῖα ζωῆς γιὰ νὰ μὴν ἀκούσω χριστουγεννιάτικα κάλαντα. Ὅπως ὅμως ἤμουν βυθισμένος στὴν μελέτη, ὅταν ἄκουσα κτύπημα στὴν πόρτα ρώτησα φωναχτά “Ποιὸς εἶναι;” Κι ἦταν γιὰ τὰ κάλαντα. Ὅταν πρόβαλα στὴν πόρτα ἦταν ὅλο τὸ δημοτικὸ τοῦ Μεσαγροῦ, μὲ τὰ ποδήλατά τους καὶ τὸν σκύλο τους. Ἔνοιωσα ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς κομπανίας ἕνα τόσο μεγάλο ξάνοιγμα τῆς καρδιᾶς ποὔχα χρόνια νὰ τὸ νοιώσω. Μαγεύτηκα. Κι ὅταν τοὺς ἔδωσα τὸ κατιτίς τους δὲν σταμάτησαν αὐτομάτως τὸ τραγούδισμα ἀλλὰ συνέχισαν μέχρι τέλους. Δεύτερο στοιχεῖο ποὺ μὲ γοήτευσε. Μοῦ ἔφτιαξαν τὴν διάθεση γιὰ πολλὲς μέρες
Καὶ ξέρεις ποιὰ εἶναι ἡ πλάκα. Εἶχα ξεμείνει ἀπὸ λεφτά. Εἶχα μόνο ἕνα δεκάρικο καὶ κάτι ψιλά. Φυσικὰ τοὺς ἔδωσα τὸ δεκάρικο καὶ κάπνιζα γόπες μέχρι νἄρθη ἡ γυναῖκα μου.
Τέλος διευκρινίζει:
“Μόνο ποὺ δὲν μ’ ἀκούμπησε τὸ ἔθιμο ἀλλ’ ἡ φρεσκάδα καὶ ὁ αὐθορμητισμὸς αὐτῆς τῆς ὁμάδος ἀγγέλων (ποὺ ἀγγέλουν κάτι καλό:ὅτι δὲν εἶναι τὰ πράγματα τόσο ἄσχημα ὅσο φαίνονται).”
Β.Τ.
