Ο Νίκος Τεμπονέρας (1953 – 1991) ήταν καθηγητής μαθηματικών σε Λύκειο της Πάτρας και στέλεχος του Εργατικού Αντιμπεριαλιστικού Μετώπου (ΕΑΜ). Το όνομά του έγινε γνωστό στο πανελλήνιο, όταν σκοτώθηκε από μέλη της ΟΝΝΕΔ, έπειτα από συμπλοκή σε Λύκειο της Πάτρας, κατά τη διάρκεια των μαθητικών κινητοποιήσεων της περιόδου 1990 – 1991.
Στα τέλη του 1990 τη χώρα κυβερνούσε η Νέα Δημοκρατία, με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και Υπουργό Παιδείας τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο. Ο χώρος της Παιδείας βρισκόταν σε αναβρασμό, εξαιτίας της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που προωθούσε η κυβέρνηση. Με το πολυνομοσχέδιο που θα έφερνε στη Βουλή ρυθμίζονταν θέματα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (κατάργηση αδικαιολόγητων απουσιών, επιβολή «ομοιόμορφης» ενδυμασίας και «πειθαρχικού ελέγχου» της εξωσχολικής ζωής, επανακαθιέρωση προσευχής, έπαρσης της σημαίας και εκκλησιασμού) και της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ, περικοπές κοινωνικών παροχών σε φοιτητές κ.ά.). Το 70% των σχολείων βρισκόταν υπό κατάληψη, ενώ καθημερινό φαινόμενο ήταν οι διαδηλώσεις στις μεγάλες πόλεις της χώρας.Ανάμεσά στα σχολεία που βρίσκονταν υπό κατάληψη ήταν καιι το Πολυκλαδικό Λύκειο Αμπελοκήπων, με πρωτοστάτη τον 16χρονο μαθητή Αλέξη Τσίπρα (νυν πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ).
Η κατάσταση ήταν έκρυθμη και πολιτικά οξυμένη, με την κυβέρνηση να δέχεται τα πυρά σύσσωμης της αντιπολίτευσης. Αγανακτισμένοι γονείς και κάποια δυναμικά στελέχη της νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας ζητούσαν τον τερματισμό των καταλήψεων, έστω και δια της βίας. Γύρω στις 10:30 μ.μ. της 8ης Ιανουαρίου 1991, μέλη της ΟΝΝΕΔ προσπάθησαν να ανακαταλάβουν το 3ο Γυμνάσιο – Λύκειο Πάτρας. Κατά τη διάρκεια συμπλοκής που επακολούθησε βρέθηκε νεκρός, χτυπημένος με σιδερολοστό στο κεφάλι, ο καθηγητής του σχολείου Νίκος Τεμπονέρας, που είχε προστρέξει να βοηθήσει τους καταληψίες μαθητές του.
Την επομένη, ο Υπουργός Παιδείας Βασίλης Κοντογιαννόπουλος υπέβαλε την παραίτησή του και θεωρήθηκε από τον Τύπο ως το εξιλαστήριο θύμα της κυβέρνησης για την εκτόνωση της κρίσης. Νωρίτερα, είχε κατηγορηθεί από τον Ανδρέα Παπανδρέου ως ηθικός αυτουργός της δολοφονίας Τεμπονέρα. (Τα επόμενο χρόνια, όταν η υπόθεση είχε καταλαγιάσει, ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ και αναδείχθηκε στέλεχος των κυβερνήσεων Σημίτη). Στη θέση του στο Υπουργείο Παιδείας τοποθετήθηκε ο Γιώργος Σουφλιάς, ο οποίος ανακοίνωσε την απόσυρση όλων των επίμαχων νομοθετημάτων και την έναρξη διαλόγου για την παιδεία «από μηδενική βάση».
Στο αστυνομικό μέρος της υπόθεσης, ως δράστες της δολοφονίας Τεμπονέρα κατηγορήθηκαν ο πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας και δημοτικός σύμβουλος Ιωάννης Καλαμπόκας, και το μέλος της τοπικής ΟΝΝΕΔ Αλέκος Μαραγκός. Συνελήφθησαν και οι δύο και προφυλακίστηκαν.
Στις 10 Ιανουαρίου 1991 πραγματοποιήθηκε μεγάλο συλλαλητήριο στην Αθήνα, στο οποίο πήραν μέρος γύρω στα 100.000 άτομα. Ήταν επεισοδιακό και είχε τραγική κατάληξη. Από τις συγκρούσεις ΜΑΤ και διαδηλωτών έπιασε φωτιά το πολυκατάστημα «Κάπα-Μαρούσης» στην Πανεπιστημίου, με αποτέλεσμα να βρουν τον θάνατο τέσσερις άνθρωποι. Την πυρκαϊά προκάλεσε ένα καπνογόνο που ρίχτηκε από τους αστυνομικούς. Τις επόμενες μέρες η κατάσταση άρχισε να ομαλοποιείται και από την πυροσβεστική πολιτική Σουφλιά. Οι μαθητές ξαναγύρισαν στα μαθήματά τους στις 13 Ιανουαρίου.
Στο δικαστικό μέρος της υπόθεσης Τεμπονέρα, ο Αλέκος Μαραγκός απαλλάχθηκε με βούλευμα για τη δολοφονία του καθηγητή και στο εδώλιο κάθισε ως βασικός αυτουργός ο Ιωάννης Καλαμπόκας. Η δίκη του διάρκεσε σχεδόν ένα χρόνο (22 Ιουνίου 1992 – 9 Μαρτίου 1993) και έγινε στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Βόλου. Πρωτοδίκως καταδικάσθηκε σε ισόβια για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως, χωρίς να του αναγνωρισθεί κανένα ελαφρυντικό.
Λίγους μήνες αργότερα έγινε η δίκη του σε δεύτερο βαθμό (7 Δεκεμβρίου 1993 – 19 Απριλίου 1994) ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Λάρισας. Οι δικαστές του αναγνώρισαν ελαφρυντικά και τον καταδίκασαν σε κάθειρξη 17 ετών και τριών μηνών. Το 1996 άσκησε αναίρεση, προκειμένου να του αναγνωρισθεί το ελαφρυντικό του «βρασμού ψυχικής ορμής», αλλά το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Λάρισας (1 Οκτωβρίου 1996 – 17 Οκτωβρίου 1996) δεν του αναγνώρισε και διατήρησε την ποινή 17 ετών και τριών μηνών, η οποία αργότερα μειώθηκε κατόπιν νέας επιμέτρησης στα 16 χρόνια και 9 μήνες. Στις 2 Φεβρουαρίου 1998 αφέθηκε ελεύθερος, αφού εξέτισε τα 3/5 της ποινής του. Μέχρι σήμερα ισχυρίζεται ότι είναι αθώος και δράστης της δολοφονίας Τεμπονέρα ο συναγωνιστής του στην ΟΝΝΕΔ, Αλέκος Μαραγκός.
Το 3ο Λύκειο Πάτρας, τόπος του φονικού, φέρει το όνομα του Νίκου Τεμπονέρα.
πηγή: sansimera.gr
8 Γενάρη: 24 χρόνια από την δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα
Πέρασαν κιόλας 24 χρόνια από την γκρίζα μέρα στις 8 Γενάρη του 1991. Τότε που ο Εκπαιδευτικός Νίκος Τεμπονέρας έπεφτε νεκρός από το φονικό χέρι του Καλαμπόκα. Τη στιγμή που φούντωναν οι αγώνες της νεολαίας και των εκπαιδευτικών ενάντια στην τότε αντιδραστική – αντιεκπαιδευτική πολιτική των Σουφλιά/Κοντογαννόπουλου της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Ο Νίκος Τεμπονέρας δίδαξε με το παράδειγμά του! Ο Δάσκαλος που υπερασπίστηκε με την ίδια του τη ζωή τη Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία. Η μνήμη αντέχει! Το όνομα του μεγάλου Εκπαιδευτικού και αγωνιστή Νίκου Τεμπονέρα, 24 χρόνια μετά, το σηκώνουν ψηλά οι χιλιάδες των νέων μαθητών και φοιτητών, των εκπαιδευτικών, στις πορείες, στις διαδηλώσεις και στα αγωνιστικά προσκλητήρια. Στέκει περήφανα δίπλα στους Σωτήρη Πέτρουλα και Γρηγόρη Λαμπράκη, και υπογραμμίζει πως οι αγώνες θρέφονται και θεριεύουν με θυσίες.
Σήμερα, 24 χρόνια μετά, η χώρα και ο λαός μας βρίσκονται στη μέγγενη της καταστροφικής πολιτικής που επιβάλλουν ΕΕ και ΔΝΤ, και υλοποιούν πρόθυμα οι ντόπιες κυβερνήσεις. Μιας πολιτικής ακραία αντιλαϊκής και βάρβαρης, που συνθλίβει εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις και δικαιώματα, ξεπουλά το δημόσιο πλούτο, κατεδαφίζει τους πυλώνες του κοινωνικού κράτους (Υγεία – Παιδεία – Πρόνοια), για να φέρει στη θέση τους το «λιγότερο κοινωνικό κράτος», «λιγότερα δικαιώματα για τους εργαζόμενους», τη «λιγότερη ζωή για το λαό».
Τα σχολειά και οι μαθητές βρίσκονται για μια ακόμα χρονιά αντιμέτωποι με τη διαρκή υποβάθμιση της εκπαίδευσης. Αναιμικός προϋπολογισμός για την Παιδεία, λιγότερα σχολεία σε όλη τη χώρα, βίαιη έξωση των μαθητών από τη γενική εκπαίδευση, εξαιτίας της εφαρμογής του νόμου για το «νέο» Λύκειο και της τράπεζας των θεμάτων, επιβολή της μαύρης, ελαστικής και ανήλικης εργασίας μέσω του θεσμού της «μαθητείας» είναι μόνο λίγες από τις πτυχές της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια.
Την ίδια στιγμή οι δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικοί, σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, βρίσκονται στη μέγγενη της αντεργατικής πολιτικής. Μισθοί, συντάξεις, ωράριο, εργασιακές συνθήκες, αξιολόγηση, περιστολή δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, αυταρχισμός στα σχολεία, συνθέτουν το σκηνικό του τρόμου. Παράλληλα, το καθεστώς εργασιακής ομηρίας – μέσω της διαθεσιμότητας – συνεχίζεται χωρίς τέλος για πάνω από 18 μήνες για τους 1.700 συναδέλφους μας από την τεχνική εκπαίδευση.
Η 9η του Γενάρη 2015 σηματοδοτεί την αναγκαιότητα να συγκρουστούμε με την παραίτηση, τον «ωχαδερφισμό» και τη μοιρολατρία. Να πάρουμε τις τύχες και την υπόθεση των αγώνων στα χέρια μας. Τώρα είναι ακόμα μεγαλύτερη η ανάγκη να κρατήσουμε ψηλά τη σημαία των αγώνων, να διατηρήσουμε σταθερά το νήμα των αξιών της αλληλεγγύης, της ενότητας, της αξιοπρέπειας. Να συνεχίσουμε αποφασιστικά στο δρόμο του αγώνα για μια καλύτερη Παιδεία σε μια καλύτερη κοινωνία.
Δημόσιο Σχολείο – Ζωή – Εργασία!
Το ΔΣ της ΟΛΜΕ
