Σήμερα τελειώνουν οι προβλέψεις μας για την καινούρια χρονιά, ξεκινώντας από τον Οκτώβρη.
Οκτώβρης: Η χώρα συνεχίζει να ευημερεί. Κυβέρνηση έχει σχηματιστεί πια, από διμήνου, με καθαρά αριστερό πρόσωπο, οι πιέσεις δανειστών και συμφερόντων έχουν ατονήσει, η αυτοδιοίκηση λειτουργεί ως πάντα όφειλε, ενώ το φθινόπωρο προχωράει μαλακά κι ήσυχα.
Η Αίγινα ησυχάζει από τον κάματο και την πολυκοσμία του καλοκαιριού, και στα σχολεία τα παιδιά διδάσκονται το νέο μάθημα της λαογραφίας,
Εκεί μαθαίνουν για τον Οκτώβρη πράματα και θάματα, ξεχασμένα τους τελευταίους χρόνους:
Πως, για παράδειγμα, το «Οκτώβρης Οκτωβράκης, το μικρό καλοκαιράκι» είναι ένα μικρό καιρικό ρητό, που εξηγεί την καλοκαιριάτικη αναλαμπή του Φθινόπωρου “που δίνει χίλιες ευκαιρίες στον άνθρωπο της υπαίθρου να οργώσει, να σπείρει, να μαζέψει ξύλα, να φυτέψει λαχανικά, να κάνει τις προμήθειες για το χειμώνα σε ρούχα και φαγώσιμα, να κατεβάσει τα κοπάδια στα χειμαδιά…”
Κι ακόμα ότι στην αρχαιότητα ο μήνας Οκτώβριος αντιστοιχούσε στο μήνα «Μαιμακτηριώνα», από την αντίστοιχη γιορτή του Δία Μαιμάκτη (Χειμωνιάτικου) από τον οποίο οι άνθρωποι ζητούσαν τις προσωρινές καλοσύνες του για να σπείρουν.
Για του Αγίου Δημητρίου τη γιορτή μαθαίνουν ότι πέρα από μεγάλη θρησκευτική εορτή, ήταν πάντα δεμένη και με πολλές συνήθειες της αγροτικής ζωής. Τότε κλείνονταν ή έληγαν οι μισθώσεις, οι «σεμπριές» και οι εμποροοικονομικές κοινοπραξίες για το χειμωνιάτικο εξάμηνο. Απ’ τ’ Αϊδημητριού οι νοικοκυρές άλλαζαν το νοικοκυριό τους με χειμωνιάτικο, κρεμούσαν βαριές κουρτίνες, έβγαζαν χειμωνιάτικα στρωσίδια, και στις εκκλησιές οι άνθρωποι φορούσαν τα χειμωνιάτικα.
Τη μέρα αυτή ανοίγεται και πρωτοδοκιμάζεται το καινούργιο κρασί, λέει το μάθημα, αφού πρώτα πάνε ένα μπουκάλι στην εκκλησία να το ευλογήσει ο παπάς.
Οι βιωματικές στιγμές στα ίδια τους τα σπιτικά βγάζουν πολλές από τις πληροφορίες αυτές αληθινές.
Πράγματι η μάνα τους στρώνει τα χαλιά και ντύνει χειμωνιάτικο το σπίτι για του Αγίου Δημητρίου, και πράγματι ο γείτονας τους καλεί όλους στο σπίτι του να δοκιμάσουν το καινούριο του κρασί. Στου Χατζόπουλου, στου Ντε Λούκα, στου Κωλέτση, πάνω στο Βαθύ, φρέσκο, βαρελίσιο χύμα κρασί περιμένει τις ανάγκες του νησιού.
Ακόμα κι η 28η με το “Όχι” της εντάσσεται στο υφάδι της σημερινής αφήγησης.
Ειδικά αυτή τη χρονιά, γίνεται μια γιορτή για όλο τον κόσμο.
Νοέμβριος: Είναι ξανά ένας μήνας όπου το νησί ξεσηκώνεται, για τη γιορτή του δικού του Αγίου αυτή τη φορά. Επισκέπτες απ’ όλον τον κόσμο, καραβάνια στα καράβια, ταξιδεύουν παραμονή ή ανήμερα του Αγίου Νεκταρίου, 9 του Νοέμβρη, για να ανεβούν στο μοναστήρι του. Πολλοί από τους προσκυνητές αυτούς είναι βόρειοι γείτονές μας, κυρίως από τη Ρουμανία, ωστόσο κάποιοι γκρινιάρηδες εντόπιοι γκρινιάζουνε πως το μοναστήρι του Αγίου έχει καταντήσει μια “τούρτα” εικαστικά, και καμία σχέση δεν έχει ούτε με τη ζωή του, ούτε με τα διδάγματά του.
Πλεονασμοί, υπόλοιπα φαραιωνικών, μεγαλεπίβολων σχεδιασμών, άσχετοι απ’ όποιο θρησκευτικό αίσθημα ή αληθινή σημασία, είναι το παράπονό τους.
Ίσως έχουν τα δίκια τους. Στο τέλος – τέλος, σύμφωνα με τα πεπραγμένα του, ο Άγιος ήταν ένας ταπεινότατος άνθρωπος και μάλλον δε θα συμφωνούσε, αν τον ρωτούσαν, με όλες αυτές τις υπερβολές που έγιναν στο όνομά του. Στο Μοναστήρι που ο ίδιος έχτισε, και καμία σχέση δεν έχει με το σημερινό, “έκανε όλες τις εργασίες. Βοηθούσε τους εργάτες. Αυτός μπάλωνε σαν μπαλωματής, τα παπούτσια των Μοναχών. Την ώρα, δε, που ησύχαζαν οι Μοναχές, αυτός καθάριζε τις αυλές και τα αποχωρητήρια, πολλές φορές!! Τόσον ταπεινός ήτο ο Μητροπολίτης Πενταπόλεως. Ασχολείτο και σε βαρείες χειρωνακτικές εργασίες. Καλλιεργούσε τους κήπους και τα κτήματα μόνος του. Τα πότιζε. Μετέφερε μάλιστα το νερό από μακριά. Έσκαβε και άνοιγε αυλάκια και οχετούς.”(xristianos.
Ίσως γι αυτό κι έγινε Άγιος, εξάλλου…
Δεκέμβριος: Στα καφενεία λιγοστός ο κόσμος, λιγοστά και τα δρομολόγια των καραβιών μες στο χειμώνα. Τίποτα δε λείπει, όμως.
Τα σπίτια ζεσταίνονται, τα χρήματα συνταξιούχων και μισθωτών αρκούν για τις ανάγκες τους.
Κανείς δεν ληστεύει κανέναν.
Περνάνε τα Νικολο-Βάρβαρα, κι η γιορτή του πολιούχου του νησιού, Αγίου Διονυσίου, κι έρχονται τα Χριστούγεννα – μα πάθος που έχουμε πια με τις γιορτές, σαν λαός! Σε καλό να μας βγεί.
Και σε καλό μας βγαίνει.
Το Δημοτικό Θέατρο φιλοξενεί ασταμάτητα αξιόλογες παραστάσεις, η Πολυφωνική Χορωδία κάθε τρεις και λίγο είναι στους δρόμους για να συνδράμει όποιο δρώμενο, με όποια ευκαιρία, η Σχολή Παραδοσιακής Μουσικής επίσης, οι Αίγινα Εθελοντής δεν έχουν αφήσει άνθρωπο σε ανάγκη απροστάτευτο, το Λαογραφικό πλουτίζεται με δωρεές, οι δημιουργοί εκθέτουν τα έργα τους στην Παλιά Προβλήτα κάνοντας το λιμάνι ολόκληρο ένα ζωντανό γλυπτό.
Μια φάτνη στην πλατεία Εθνεγερσίας φτιαγμένη από παιδιά του δημοτικού κι ένα στολισμένο με δεκάδες λαμπιόνια καραβάκι αραγμένο στην προβλήτα…
