Λίγες μέρες μετά τη βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, το 1957, ο Αλμπέρ Καμύ είχε ευχαριστήσει τον δάσκαλό του με τον οποίο όπως ανέφερε σχετικό άρθρο της Chicago Tribune είχε αναπτυχθεί μια υποδειγματική και σπάνια σχέση δασκάλου-μαθητή. Ο ισχυρισμός αυτός επαληθεύτηκε με τη δημοσίευση του ημιτελούς αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος του Καμύ με τίτλο ‘Ο πρώτος άνθρωπος’, όπου περιλαμβανόταν η αλληλογραφία του συγγραφέα με τον πρώην δάσκαλό του. Πρόκειται για μια από τις πιο θερμές και συγκινητικές επιστολές στο υπόμνημα του βιβλίου, την οποία ο Αλμπέρ Καμύ απέστειλε λίγες μέρες μετά τη βράβευσή του στην πατρική για τον ίδιο φιγούρα, τον κύριο Louis Germain
19 Νοεμβρίου 1957
Αγαπητέ Κύριε Germain,
Άφησα το θόρυβο γύρω μου να καταλαγιάσει λίγο, πριν σας απευθυνθώ από τα βάθη της καρδιάς μου.
Mόλις μου δόθηκε μια πολύ μεγάλη τιμή που ούτε περίμενα και ούτε επεδίωξα. Όταν άκουσα την είδηση, η πρώτη μου σκέψη μετά τη μητέρα μου ήσασταν εσείς. Χωρίς εσάς, χωρίς το χέρι που στοργικά απλώσατε στο φτωχό παιδί που ήμουν τότε, χωρίς τη διδασκαλία και το παράδειγμά σας, τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί.
Δεν πρόκειται να κερδίσω πολλά από αυτή την τιμή. Μου δίνει όμως τουλάχιστον την ευκαιρία να σας πω τι υπήρξατε και εξακολουθείτε να είστε για μένα και να σας διαβεβαιώσω ότι οι προσπάθειές σας, το έργο σας, και η γενναιόδωρη καρδιά σας εξακολουθούν να ζουν σε έναν από τα μικρά σχολιαρόπαιδά σας που παρά τα χρόνια, δεν έπαψε ποτέ να είναι ευγνώμων μαθητής σας.
Θα σας εναγκαλίζομαι με όλη μου την καρδιά.
Αλμπέρ Καμύ
με πληροφορίες από Lifo.gr
