Οι περιηγητές του fb είναι πολύ πιθανό να γνωρίζουν την συγγραφική δραστηριότητα του Γιάννη Αντάμη μέσα από τις συχνές αναρτήσεις του στο χρονολόγιο των Dreamtigers. Πρωτοπόρος, (στη χώρα μας τουλάχιστον), στον χώρο των ηλεκτρονικών βιβλίων, μας ταξιδεύει συχνά στον κόσμο του πολιτισμού, όχι μόνο με τα δικά του πονήματα, αλλά καi με άγνωστα διαμάντια, είτε αφορούν ένα τραγούδι της Νίνα Σιμόν, είτε σημαντικά λογοτεχνικά κείμενα και σκέψεις.
Γιάννης Αντάμης: Γεννήθηκα τον Απρίλιο του 1975 στο Βόλο. Στην πόλη αυτή μεγάλωσα και έζησα τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου και ακόμα και τώρα, που μετακινούμαι διαρκώς, την χρησιμοποιώ πάντα ως βάση και ως καταστατική, ας πούμε, έδρα των δραστηριοτήτων μου.
Επειδή δεν υπήρξα ποτέ αυτό που λένε καλός μαθητής, η σχέση μου με τη λογοτεχνία, ως αναγνώστης εννοώ, δεν κατάφερε δυστυχώς να γεννηθεί ποτέ μες στο σχολείο. Θα έλεγα μάλλον ότι ξεκίνησε εξερευνώντας τη βιβλιοθήκη του σπιτιού μου, όταν ακόμα ήμουν παιδί. Αργότερα, ως έφηβος, άρχισα να ανακαλύπτω και άλλα βιβλία και να τα διαβάζω πιο πολύ από περιέργεια, για να καταλάβω γιατί δεν τα συμπεριέλαβαν οι γονείς μου στη σπιτική βιβλιοθήκη, που μέχρι τότε ήταν για μένα κάτι σαν κιβωτός της γνώσης. Αν με ρωτάς για τη σχέση μου με τη λογοτεχνία ως συγγραφέας, αυτό είναι κάτι που άργησε αρκετά, αφού πριν από το καλοκαίρι του 2004 δεν είχα σκεφτεί ούτε καν λίστα για ψώνια να κάτσω και να γράψω.
Β. Τ.: Πόσα βιβλία έχεις γράψει και πόσα διακινείς ελεύθερα στο διαδίκτυο; Ποια η φιλοσοφία πίσω από αυτό.
Δεν ξέρω αν μπορώ να μιλήσω για φιλοσοφία. Σίγουρα αυτό που θα μπορούσα να πω είναι ότι η ιστορία ή το πείραμα, αν προτιμάτε, των dreamtigers έχει να κάνει με την τακτική και την πρακτική του blogging περισσότερο, παρά με τον κόσμο των κανονικών, των χάρτινων εκδόσεων. Από τη μία απουσιάζει η αναγκαία συνθήκη της επιλογής από κάποιον εκδοτικό οίκο και η διαδικασία που η εκδοτική δραστηριότητα οφείλει να επιβάλλει. Από την άλλη, όμως, ως «εκδότης» του εαυτού μου, όσο άκομψο και να ακούγεται (για αυτό επινόησα ουσιαστικά τις dreamtigers, για να το κάνω, ας πούμε, λιγάκι πιο κομψό) μπορώ να πειραματίζομαι και να επιχειρώ σε διάφορα, ακόμα και φαινομενικά αντικρουόμενα είδη, πηγαίνοντας από το ταξιδιωτικό δοκίμιο στη σάτιρα και από το χρονικό στην πορνογραφία. Και όχι, δεν το κάνω γιατί ψάχνω να βρω τι είναι αυτό που μου ταιριάζει περισσότερο, αλλά επειδή αντιλαμβάνομαι την ίδια την έννοια της αφήγησης ως κάτι ενιαίο. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Β. Τ.: Πόσο απλό είναι να δημιουργήσει κανείς τον αντίστοιχο προσωπικό “εκδοτικό του οίκο”.
Γ. Α.:Το να τον δημιουργήσει είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Το να τον συντηρήσει, όμως, και το να καταφέρει να επικοινωνεί διαρκώς αυτά που γράφει και ανεβάζει, όσο καλά κι ενδιαφέροντα κι αν είναι αυτά, είναι μια διαδικασία όχι και τόσο αυτονόητη. Εδώ τον ρόλο της διανομής, του βιβλιοπωλείου και της διαφήμισης φυσικά τον παίζουνε τα μέσα της κοινωνικής δικτύωσης, θα πρέπει να υπάρχει μια ενεργός παρουσία και μέσω αυτής να επιδιώκεται και η άμεση διάδραση με τους αναγνώστες (το σπουδαιότερο πλεονέκτημα του διαδικτύου). Κι εγώ, μην νομίζεις, έχω σκεφτεί πολλές φορές να φύγω από το καταραμένο facebook, αλλά μετά, πώς θα κοινοποιώ όλα αυτά που γράφω σε αυτούς που δεν με γνωρίζουν προσωπικά; Οι ονειροτίγρεις μου, ξέρετε, με likes, shares και downloads τρέφονται.
Β. Τ.: Dream Tigers – έχουμε δανειστεί πριν από μερικές μέρες ένα εξαιρετικό απόσπασμα από το βιβλίο του Ödön von Horváth, που είχε μεγάλη απήχηση στους αναγνώστες μας, και γενικά παρακολουθούμε τη δραστηριότητα της σελίδας, που τη θεωρούμε δεξαμενή χρήσιμης πληροφορίας. Ξανά, ποια η φιλοσοφία της, επίσης είσαι ο μόνος διαχειριστής, και ποιο το “όφελός” σου από αυτή την δραστηριότητα;
Γ. Α.: Τυπικά ο διαχειριστής της σελίδας είμαι εγώ, αλλά επειδή, όσο παράξενο και να φαίνεται, για άνθρωπο που θέλει να λέει ότι έχει ηλεκτρονικό εκδοτικό οίκο, είμαι τελείως άσχετος με την τεχνολογία, σε σημείο ψηφιακού αναλφαβητισμού, βασίζομαι στην υποστήριξη του τεχνικού συμβούλου μου και καλύτερου φίλου των dreamtigers, Μάριου Αρσενίου (think-about-marios.musicafe.
Οικονομικό όφελος, αν αυτό είναι που ρωτάς, ουσιαστικά δεν υπάρχει. Δεν είναι κάτι που το υποτιμώ, γιατί θεωρώ πως μόνο αν αντιμετωπίζουμε την συγγραφική δημιουργία επαγγελματικά, μπορεί το παραγόμενο έργο να έχει κάποια αξία. Εγώ, προς το παρόν, θεωρώ τον εαυτό μου επαγγελματία συγγραφέα μόνο επειδή δουλεύω περίπου με οκτάωρο, με πλάνο και χρονοδιάγραμμα, αλλά όχι, λεφτά δεν βγάζω από τα ηλεκτρονικά βιβλία μου. Υπάρχουν, βέβαια, τα παράπλευρα οφέλη που πολλές φορές αποδεικνύονται πολυτιμότερα, αλλά αυτό κι αν είναι μια άλλη ιστορία.
Τόσο απλά, και τόσο σύνθετα, μιλάμε για την επόμενη μέρα
Βικτώρια Τράπαλη
