Πάτησα απρόσεχτος το χαμομήλι
κι αυτό δάκρυσε
Γκρέμισα βιαστικός την μαργαρίτα
κι αυτή βόγκηξε
Μου έδεσε τα πόδια ο Μάης
για την τιμή των αδερφάδων του
Αυτά συμβαίνουν μόνο στην ουτοπία
Καλημέρισα την αγριοροδιά
και με έρρανε με ανθούς
Έσκυψα κάτω από τον σκίνο
και μου χάιδεψε τα μαλλιά
Γονάτισα πάνω από τον απήγανο
και μου ξόρκισε όλα τα κακά.
Αυτά συμβαίνουν μόνο στην ουτοπία
Άκουσα το θρόισμα του ευκάλυπτου
σαν καλωσόρισμα
σαν καλωσόρισμα
Είδα το λύγισμα του κυπαρισσιού
σαν γνέψιμο από χαρά
Ένιωσα το χάδι στο τριαντάφυλλο
σαν φιλί παιδιάστικου έρωτα
Αυτά συμβαίνουν μόνο στην ουτοπία
Αποχαιρέτισα την ακακία
και τα κλαδιά της έφτασαν στη γη
Καλές αντάμωσες αμπέλι
στο ράντισμα, στο κορφολόγημα στον τρύγο
Θα σου ξανάρθω χαρουπιά μου
ν’ ακούσω να κροταλίζουν τα σκουλαρίκια σου
Αυτά συμβαίνουν μόνο στην ουτοπία
Στη δική μου ουτοπία
Γιάννης Τζεβελέκος
