Η φετινή, τρίτη διημερίδα αντιμετώπισης επειγόντων περιστατικών από εκπαιδευτές του ΕΚΑΒ που ξεκίνησε σήμερα Σάββατο στο ξενοδοχείο Δανάη και θα συνεχιστεί αύριο Κυριακή στάθηκε μια χαρούμενη έκπληξη για όσους την παρακολούθησαν – για τον κύριο λόγο ότι η εντυπωσιακή πλειοψηφία των συμμετεχόντων ήταν πολύ νέοι άνθρωποι. Είναι κάτι που ο διοργανωτής χειρούργος – επειγοντολόγος Σωκράτης Δούκας και οι εθελοντές εκπαιδευτικοί επισήμαναν με χαρά σαν μια μεγάλη κι ελπιδοφόρα επιτυχία της προσπάθειάς τους.
Ένας από τους εθελοντές αυτούς, ο κ. Στέλιος Ξενιάδης μας έδωσε μερικές πληροφορίες για τους στόχους και την φύση της διημερίδας:
Έχει μεγάλη σημασία η εκπαίδευση όσων το δυνατό περισσότερων πολιτών για την αντιμετώπιση επειγόντων περιστατικών. Για να καταλάβετε – το “κοινό”, ο καθένας από εμάς, είναι ο 1ος ανταποκριτής σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Με το καλύτερο σύστημα σε απόλυτη εγρήγορση, το ΕΚΑΒ θέλει ένα 10λεπτο να φτάσει από την στιγμή που θα το καλέσεις, αλλά τα κρίσιμα είναι τα πρώτα 4 λεπτά που νεκρώνει ο εγκέφαλος. Και το θέμα είναι πώς θα αντιμετωπίσει ο 1ος ανταποκριτής άμεσα το περιστατικό για να προφτάσει στη συνέχεια το ΕΚΑΒ να προσφέρει την δική του, πιο εξειδικευμένη βοήθεια.
Στη σημερινή εκπαίδευση είναι πράγματι πολύ ελπιδοφόρο μήνυμα η προσέλευση τόσων νέων. Καταρχήν, συμμετέχοντας σε μια τέτοια διαδικασία τους δίνεται η αφορμή για μια γενικότερη ευαισθητοποίηση, αλλάζει η στάση ζωής τους. Είναι εντελώς διαφορετικός ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα όταν εξοικειώνεσαι με την αντιμετώπιση μιας δύσκολης κατάστασης και σου φεύγει ο φόβος.
Αλλά και γενικότερα, όσο ενημερώνεστε ως κοινό τόσο μπορείτε να κινητοποιήστε για να απαιτήσετε να εγκατασταθεί ένα μόνιμο κλιμάκιο του ΕΚΑΒ στο νησί. Εμείς έχουμε ζητήσει επανειλλημμένα από την πολιτεία μια πανελλαδική ανάπτυξη. Μπορεί ν’ ακούγεται κοστοβόρο στην αρχή, καθώς δεν έχει έσοδα από πουθενά μια τέτοια μονάδα, αλλά μακροπρόθεσμα υπάρχει σοβαρή απολαβή, κι ως προς τα δημοσιονομικά. Ένα σωστό σύστημα πρώτων βοηθειών σημαίνει λιγότερες αναπηρίες, λιγότερες απώλειες ζωών, και βάλτε με το νου σας τι σημαίνει αυτό ακόμα και οικονομικά για το κράτος.
Μια άλλη εθελόντρια που βρισκόταν δίπλα μας είχε να προσθέσει στην σχετική μας ερώτηση:
Αν δεν αγαπούσαμε πραγματικά αυτό που κάνουμε, αν δεν πιστεύαμε ότι κάτι προσφέρουμε, απλά δε θα μπορούσαμε να το κάνουμε.
Γελαστοί, δοτικοί, φιλικοί κι άμεσοι, συνέχισαν τη “δουλειά” τους με μια πρακτική επίδειξη του πώς αντιμετωπίζουν οι ίδιοι ως εξειδικευμένοι τα επείγοντα περιστατικά που καλούνται καθημερινά να αντιμετωπίσουν.
Οι ερωτήσεις από το νεαρό κοινό τους έπεφταν βροχή, οι απαντήσεις έρχονταν αβίαστα και γνωστικά.
Θυμίζουμε απλά ότι στην Ελλάδα δεν έχουν διοργανωθεί πουθενά αλλού μέχρι τώρα αντίστοιχες εκπαιδευτικές ημερίδες.
Ένας ακόμη καλός σπόρος “έπιασε” στο νησί.
Βικτώρια Τράπαλη
φωτο: Νέλλη Πετροπούλου
