Ο τόπος μας, σωστός παράδεισος, έχει τη μεγάλη ευλογία να μην έχει ζήσει τις βιβλικές καταστροφές που βλέπουμε κάθε μέρα να συμβαίνουν στον κόσμο. Όμως το ρόλο των σεισμών, των πλημμυρών, των ηφαιστείων και των κατακλυσμών, έχουν αναλάβει ανά τους αιώνες οι κάτοικοι αυτού του τόπου, είτε από το βάθρο της εξουσίας, είτε σαν καθοδηγούμενο πλήθος, είτε σαν φανατικοί της θρησκείας ή της πολιτικής.
Πρίν 20-τόσους αιώνες, στην Αρχαία Αθήνα βεβήλωσαν τις αναθηματικές για τις νίκες τους «Ερμαϊκές Στήλες» ακρωτηριάζοντας τις Κεφαλές Ερμών. Σήμερα γίνεται στην Αθήνα περίπου το ίδιο, ρίχνοντας μπογιά στα αγάλματα ή εξαφανίζοντας προτομές.
Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια, η μισαλλοδοξία έσπρωξε τους απόγονους του Φειδία να καταστρέψουν τους Ναούς και τα αγάλματα του Δωδεκάθεου. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, ευτυχώς λίγο μακρυά μας, με το γκρέμισμα ιστορικών μνημείων και μουσείων με κομπρεσέρ και δυναμίτη.
Πριν 15 αιώνες, Βυζαντινός Αυτοκράτορας ολοκλήρωσε την καταστροφή κάθε δείγματος του πολιτισμού των Αρχαίων Ελλήνων με την καταστροφή των γραπτών μνημείων και με αποκορύφωμα το κλείσιμο της Ακαδημίας Πλάτωνος, όπως ακριβώς έκανε πριν από λίγες δεκαετίες ο Χίτλερ καίγοντας τα βιβλία στις πλατείες.
Για όλα αυτά, το λόγο έχει η ιστορία.
Τί θα γράψει όμως ο ιστορικός του μέλλοντος για εκείνες τις καταστροφές που γίνονται κάθε μέρα μπροστά στα μάτια μας και που οφείλονται στην εγκληματική αμέλεια των αρμοδίων και υπευθύνων Αρχών, Θεσμών και Προσώπων που είναι ταγμένοι και πληρώνονται για να προστατεύσουν την ιστορική μνήμη και κληρονομιά;
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το «Δημοτικό Θέατρο» του νησιού. Καποδιστριακό κτήριο, αφημένο στην τύχη του από τότε. Ευτυχώς, το αιγινήτικο πουρί έχει πολύ φιλότιμο και άντεξε όλα αυτά τα χρόνια. Απ΄ έξω, κρέμονται οι σοφάδες. Από μέσα ξηλωμένες οι μπογιές. Παραδοσιακές πόρτες και παράθυρα έχουν χρόνια να γευτούν λίγο λάδι κι έχουν απαράδεχτα μπαλωθεί.. Το τί συμβαίνει ανάμεσα στην οροφή και τον κορφιά δεν φαίνεται, αλλά κρίνοντας από τη γενική κατάσταση του κτηρίου, τα πράγματα δεν θα είναι ιδανικά. Εικόνα πλήρους εγκατάλειψης.
Θα μου πείτε, δεν πειράζει, ένα ιστορικό κτήριο λιγότερο, ένας μπελάς λιγότερος. Έχουμε και άλλα. Το περιφράσσουμε όπως το στολίδι του λιμανιού ή καλύτερα το γκρεμίζουμε με μια μπουλντόζα. Ιδανικός τόπος για μία πιτσαρία- θερμοκήπιο.
Όμως….
Όμως αυτό το κτήριο που είναι όρθιο χάρις στο φιλότιμο του πουριού, χ ρ η σ ι μ ο π ο ι ε ί τ α ι και μάλιστα ως χώρος συναθροίσεως κοινού. Και δεν ξέρουμε ποιά στιγμή θα βαρεθεί την αφροντισιά των ανθρώπων και θα πέσει στα κεφάλια τους.
Και για να μιλήσουμε σοβαρά.
Γ ν ω ρ ί ζ ε ι κάποιος από τους «αρμοδίους» την ύπαρξη του «Κανονισμού Θεάτρων και Κινηματογράφων», και του «Κανονισμού Κατασκευής Ηλ/κών Εγκαταστάσεων» που είναι και Νόμοι του Ελληνικού Κράτους στο οποίο ανήκει και η Αίγινα;
Γ ν ω ρ ί ζ ε ι κάποιος από τους «υπευθύνους» ότι σε περίπτωση ατυχήματος θα πάει φυλακή;
Γ ν ω ρ ί ζ ε ι κάποιος «εκπρόσωπος» του ιδιοκτήτη και του χρήστη ότι δεν τηρείται ούτε ένα εδάφιο του Κανονισμού Θεάτρων κτλ.
Γ ν ω ρ ί ζ ε ι κάποιος «ανυποψίαστος» θεατής ή ηθοποιός τι σημαίνουν οι άγνωστες στους αρμοδίους λέξεις: «Έ ξ ο δ ο ς Κ ι ν δ ύ ν ο υ», «Φ ω τ ι σ μ ό ς Π α ν ι κ ο ύ», «Π ι σ τ ο π ο ι η τ ι κ ό Ε λ έ γ χ ο υ Η λ ε κ τ ρ ι κ ή ς Ε γ κ α τ ά σ τ α σ η ς», «Π υ ρ ί μ α χ α κτλ υ λ ι κ ά», «Ε λ ε ύ θ ε ρ ο ι Δ ι ά δ ρομοι», «Στ α θ ε ρ ά κ α θ ί σ μ α τ α», « Χ ώ ρ ο ι υ γ ι ε ι ν ή ς», «Κ α μ α ρ ί ν ι α» κτλ κτλ , που έχουν άμεση σχέση, τουλάχιστον, με τη σωματική τους ακεραιότητα ;
Άκουσα για την προθυμία συμπολιτών να αναλάβουν τη θεραπεία ενός προβλήματος όπως π.χ να φτιαχτούν καινούργιες πόρτες και παράθυρα. Και βέβαια υπάρχουν άξιοι μαραγκοί στο νησί, για να τα ξαναφτιάξουν με τον παραδοσιακό τρόπο .
Όμως….
Όμως το πράγμα δεν είναι καθόλου απλό. Πρέπει πόρτες και παράθυρα να κατασκευαστούν και σύμφωνα με τον «Κανονισμό». Οι κύριοι Μηχανικοί του Ιδιοκτήτη-Δήμου, ξέρουν πώς.
Απορώ πώς επετράπη ή εγκατάσταση της ηλεκτρικής θέρμανσης (με την αξιέπαινη πρωτοβουλία και συνδρομή γνωστού προσώπου της Τέχνης) σε μία ανεπαρκή ηλεκτρική εγκατάσταση που αν «ανάψουν» όλα τα καλοριφέρ , θα ζεσταθούμε για καλά με τις φλόγες πυρκαγιάς.
Ας ρίξουμε μια ματιά στην ηλεκτρική εγκατάσταση του κτιρίου, όπως είναι και «λειτουργεί» σήμερα. Από ό,τι φαίνεται εξωτερικά και από την ανοιχτή πόρτα των παρασκηνίων, χωρίς να προχωρήσει κανείς πιο μέσα, στα δύσκολα δηλαδή, υπάρχουν πρόχειρες ηλεκτρικές συνδέσεις με ακατάλληλα καλώδια , ανεπίτρεπτα στερεωμένα σε μεταλλικά στοιχεία, ανοιχτά φωτιστικά σώματα ακόμα και στο ύπαιθρο, έξω από την είσοδο των παρασκηνίων.
Και πάλι από την ανοιχτή πόρτα των παρασκηνίων είναι ολοφάνερη η «παγίδα» της χωρίς χειρολαβή ανεμόσκαλας που χύνεται κυριολεκτικά στη μέση του ανύπαρκτου διαδρόμου προς τη σκηνή.
Παρακολούθησα την τελευταία εξαιρετική παράσταση των παιδιών των Σχολείων Αίγινας. Μέτρησα 26 Μαθητές – Ηθοποιούς. Πόσα τετραγωνικά είχε το κάθε ένα στο χώρο των καμαρινιών για να προετοιμαστεί, και πόσα παιδιά θα μπορούσαν να εξυπηρετηθούν ταυτόχρονα στις τουαλέτες; Πώς κατάφεραν να τελειώσει η παράσταση χωρίς κανένα σπασμένο πόδι ή κεφάλι, ιδιαίτερα στις αλλαγές σκηνών με συσκότιση;
Όμως…..
Όμως τίποτε δεν κινείται. Κάθε χρόνο και χειρότερα.
Λαμπρή ευκαιρία για τον νεοεκλεγέντα Δήμαρχο, που «έ χ ε ι α ν α γ ν ω ρ ι σ τ ε ί κ α ι τ ο π ι κ ά κ α ι π α ν ε λ λ α δ ι κ ά ω ς π ρ ό τ υ π ο α ν θ ρ ώ π ο υ π ο υ έ χ ε ι α σ χ ο λ η θ ε ί μ ε τ η ν τ ο π ι κ ή α υ τ ο δ ι ο ί κ η σ η» (αρ. Πρωτ. 2126/9-3-15) να συνδέσει το όνομά του με την αναγέννηση του Δημοτικού Θεάτρου σαν κτηριακή εγκατάσταση και σαν Θεσμός, προσθέτοντάς το στα επιτεύγματα της θητείας του.
Του ευχόμαστε καλή επιτυχία και είμαστε στη διάθεσή του.
Ας ελπίσουμε σύντομα, πριν χάσουμε κανένα εκκολαπτόμενο ταλέντο και κάποιοι πάνε φυλακή.
Γιάννης Τζεβελέκος
