Ένας χρόνος δύσκολος. Απώλειες, αρρώστιες, δυσκολίες στη ζωή.
Η γειτονιά μας στη Χλόη άδειασε. Δεν βγαίνουμε πια στο μέτρημα. Άλλος έφυγε εν ειρήνη πλήρης ημερών, άλλος νωρίτερα γιατί δεν φρόντισε αρκετά τον εαυτό του, άλλος πολύ πριν την ώρα του, αφού έδωσε τη μάχη με νύχια και με δόντια.
Άδειασε η γειτονιά μας και γέμισε ο ουρανός.
Εκεί τους φαντάζομαι μαζεμένους τους Κυψελιώτες, απαλλαγμένους από πόνους, ελαττώματα, και εγκόσμια προβλήματα.
Και στη μέση η Σοφία μας. Να μαθαίνει τον μαστρο-Γιώργη γράμματα. Να νουθετεί τον γερο-Θεμιστοκλή στο ξεκίνημα της καινούργιας του ζωής. Να παρηγορεί την Αντιγόνη. Να οργανώνει την τάξη με τη βοήθεια της Γρηγορίας, της παληάς δασκάλας.
Μιά φορά δάσκαλος, πάντα και παντού δάσκαλος.
Είναι μεγάλη αμαρτία να πω ότι μεγαλύτερη ανάγκη την είχαν οι μαθητές της στην Αίγινα που έμειναν ορφανοί;
Είναι μεγάλη αμαρτία να πω ότι οι ζωντανοί γείτονες την είχαν μεγαλύτερη ανάγκη από τους πεθαμένους;
Δεν είναι όμως αμαρτία που λέω πως ο ουρανός την πήρε στη συννεφένια αγκαλιά του για να ξεκουράσει το κορμί της, μιας και η ψυχή της ήταν από πάντα αγγελική και έμεινε έτσι μέχρι τέλους.
Κι’ εμείς που μείναμε πίσω, ας την θυμόμαστε έτσι. Ένας άγγελος που δραπέτευσε από τη γή της Χλόης στον ουρανό. Που βρήκε ανάπαυση σε έναν άλλο αγαπημένο τόπο, στη δροσερή γη του νησιού των Φαιάκων.
Μείναμε λιγότεροι. Νοιώσαμε φτωχότεροι. Γίναμε πιό άνθρωποι.
Μάθαμε να είμαστε πιό συνετοί, λιγότερο πλεονέκτες, πιό θαρραλέοι στη δουλειά μας, απόλυτα αφοσιωμένοι στο καθήκον, να διεκδικούμε τα προσωπικά μας δικαιώματα, να αντέχουμε στον πόνο και να αγαπάμε τους γύρω μας.
Αυτά μας έμαθαν με τον τρόπο της ζωής τους πάνω σ’αυτή τη γή ο Γιώργος, η Αντιγόνη, η Γρηγορία, ο Θεμιστοκλής, η Σοφία.
Ας τα τιμήσουμε, τιμώντας τους.
Γιάννης Τζεβελέκος
