Η Αίγινα του βουνού
Στο δρόμο για τη Περιβόλα
αριστερά
η πινακίδα δείχνει τα χωριά του βουνού
Τζίκηδες, Παχιοράχη, Ανιτσαίο, Λαζάρηδες,
Βλάχηδες, Κύλιντρας, Πόρτες
Λες και ο πατέρας
Το Όρος, τους φυσάει μέσα απ’ την αγκαλιά
του ευλογία
Είναι η Αίγινα της Κανάκενας,
που ρώτησα χειμώνα μες τη βροχή:
-που πας, θεία Αλεξανδρα;
και μου πε:
Ν’ ακούσω το νερό, μάτια μου
Είναι η Αίγινα της Πηνελόπης,
που μικρή, μόνο αυτή απ’ τα άλλα παιδιά,
δε φοβόταν το μεσημερά
κι έβγαινε να ταΐσει τζιτζίκια το άσπρο
το γαλόπουλο της
κι ακόμα τώρα
σκιρτάει η καρδιά της
για κάθε ζωντανό
και αγαπάει
Υπάρχει η Αίγινα που σταματάει
να ακούσει τα σημάδια του καιρού
Όταν στον κατακίτρινο ασπάλαθο
κάθεται να κελαδήσει
ο κοκινολαίμης κακαγιάνης και
τινάζει τα φτερά του απ τη βροχή
ορμηνεύει την αρχή του χειμώνα
Ο κούκος το βράδυ λέει την καλοκαιρία
και τα κοκόρια θα πουν αν θα βρέξει
Είναι η Αίγινα που δούλεψε τη πέτρα
την αξίνα, τη ξερολιθιά,
το λίγο χώμα
που πείναγε, αλλά μοιραζόταν
Δε πήρε αξίωμα, τίτλους, καρέκλες
Δεν έκλεψε, για να φανεί
Σοφικήτες, Γιανάκηδες, Κανάκηδες
Καπότηδες, Μπενάκηδες, Σφεντούρι
Σώζονται ακόμα -σοφά και τα σπίτια
Χτισμένα με βουληθα και φύκια
και πατερά απο αγριόξυλα , τσίντρο.
Παλαιθούρες στο φουρνόσπιτο για να γεννούν οι κότες
Βορεινό παράθυρο να δροσίζει το αιγενήτικο
κανάτι το νερό
Χαγιάτι με απάγγειο απ’ το κρύο
λιακό για τα σαββατιανά και το λιαστό κρασί
Υπάρχει μια άλλη Αίγινα
Της θείας Φωτεινής, της Φιλιώς, του κυρ Μιχάλη, του Αγροφύλακα, της θείας Δεσποινιώς, του Βύσινου, της θείας Άρτεμης 102 χρόνων, με δυο μαγγούρες πάει. πέντε πόρτες παρακάτω ως την αδερφή της,
να ειδωθούνε τις Κυριακές
Μιλάνε με ό,τι αυτιά και μάτια έχουν απομείνει
όλο ευχές
υπομονής, καλοσύνης
κι άσχημα δε λένε
Στην Αίγινα του βουνού
Υπάρχει ένας άντρας
που διάλεξε να έρθει από μακριά
Κοινωνικός Παρατηρητής
Ανθρωπιστής
Σπάνιος
Ένας Ζορμπάς
Στην Αίγινα του βουνού
Πάνω απ’ τη μύτη μας
Εκεί κοίταξα και έμαθα
Τα δώρα σοφίας του τόπου μας
που μόνο αγάπη μας προσφέρει
Για τους γενναίους
αφού πρέπει πρώτα
να κοιτάξεις
μέσα σου
Εδώ η φύση σε μαθαίνει
όχι τι ή γιατί συμβαίνει κάτι,
αλλά το ποιος είσαι εσύ
Την Αίγινα του βουνού την ευχαριστώ
για την κάθε καλημέρα
Από την Αίγινα του βουνού
ευχαριστώ σε εσάς
και καλό μας ξημέρωμα
Κεντρική φωτογραφία από το αρχείο του Τάκη Παπαλεονάρδου.
Β.Τ.
