Τουτέστιν ένας αυτοδίδακτος -σχεδόν- δάσκαλος,καλλιτέχνης της πέτρας, ο Παναγιώτης Μαρίνης,που πρόσφατα είχαμε αναφερθεί σ αυτόν πριν 2 περίπου μήνες σε αρθρο μας με τον τίτλο :Συ ει Πέτρος….
Αυτές τις μέρες τον θαυμάζουμε να εκθέτει στην Αυλή του Λαογραφικού Μουσείου της Αίγινας τα πέτρινα γλυπτά του, όχι μόνος αλλά με τη σύμπραξη μαθητών του κάθε ηλικίας, της Έφης, της Στέλλας, του Αντώνη και άλλων που στα πλαίσια της 7ης Γιορτής Φιστικιού, με καμάρι μας δείχνουν τη δουλειά τους σε Αιγινίτικη κυρίως πέτρα, χελώνες, φιστίκια και μορφές ηρώων και θεών.
Κι αν στο Βροντάδο της Χίου οι κάτοικοι με περηφάνεια δείχνουν τη Δασκαλόπετρα απ’ όπου δίδασκε ο μεγάλος Όμηρος,εδώ στην Αίγινα βλέπουμε ένα αληθινό φυτώριο καλλιτεχνών από ένα Δάσκαλο του σμιλεύματος της πέτρας, που δε φοίτησε σε Παιδαγωγικές Ακαδημίες και Πολυτεχνεία, όμως γνωρίζει να μεταλαμπαδεύει τα μυστικά της καλλιτεχνίας του με Παιδαγωγική αγάπη και αξιοζήλευτο μεράκι.
Κι όπως έλέγε κι ο Ραμπελα, “παιδί δεν είναι ένα βάζο για να το γεμίσουμε, αλλά μια φωτιά να την ανάψουμε”.
Κομνηνός Αργυρέλλης
