της Μαρίας Τριαντοπούλου
Θα μιλήσω ειλικρινά, όπως λένε καθημερινά όλοι οι πολιτικοί μας από όποια παράταξη κι αν προέρχονται, και θα κάνω μια προσπάθεια συνολικής αποτίμησης αυτού του πολύ ιδιαίτερου, περίεργου, φοβιστικού και διχαστικού καλοκαιριού που τώρα κάνει τα τελευταία του βήματα και που το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν ξέρουμε καθόλου που θα καταλήξει πριν μπει ο βαρύς χειμώνας.
Τον περασμένο Γενάρη, όταν άλλαξε η κυβέρνηση και πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ την λαϊκή εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση, κάτι που είχε προ πολλού απόλυτα αποκοιμηθεί μέσα μου άρχισε δειλά δειλά να κινείται. Κάτι ξανασκίρτησε, κάτι ξεχασμένο και σχεδόν αγνώριστο, σαν μια ανάλαφρη πνοή, σαν ένα εφηβικό αεράκι που φύσηξε από πολύ παλιά και κόντεψε να μου ξαναπάρει τα μυαλά, κάτι σαν αισιοδοξία που, για κάποιον αμετανόητα απαισιόδοξο εκ φύσεως, ήταν πρωτόγνωρο και μοναδικό. Σαν να έφυγαν τα χρόνια πάνω από την πλάτη μου για λίγο, τα χαμόγελα των νέων αυτών ανθρώπων που μπήκαν στο προσκήνιο της γερασμένης και φθαρμένης πολιτικής ζωής του τόπου με γέμισε χαρά. Η μεσόκοπη εφηβεία που με κατέκλυσε έσβησε πρώτα πρώτα τα χρόνια της πολιτικής απραξίας, τα χρόνια της σαχλαμάρας και της πλαστής ευημερίας, τα χρόνια των διακοποδάνειων και του lifestyle. Έσβησε πρόσκαιρα ακόμα και την μελαγχολία και την μαυρίλα των χρόνων της κρίσης και των μνημονίων, τις μισαλλόδοξες εξαγγελίες και την ηθική κατάπτωση της χώρας, την εθνική υποταγή και το σκοτάδι που είχε απλωθεί παντού.
Για λίγο, πολύ λίγο, ένιωθα ότι περπατούσα πάλι πιο ανάλαφρα πιο νεανικά, ότι έκανα όνειρα όπως τότε που ήμουν φοιτήτρια και πίστευα ότι είχα τη δύναμη να αλλάξω τον κόσμο, δεν άφηνα την αμφιβολία ή τον φόβο να με κυριέψει. Ακόμα και στη διάρκεια της διαπραγμάτευσης, ακόμα κι όταν έβλεπα με φρίκη την μεταλλαγμένη Ευρώπη στην οποία κάποτε είχα πιστέψει με φανατισμό να δείχνει το σκληρό της πρόσωπο, ακόμα κι όταν ανακάλυπτα – λες σαν άβγαλτη λες για πρώτη φορά -την απίστευτη ισχύ των δυνάμεων της συντήρησης και του μικροαστισμού να έχουν εξαπολύσει έναν πόλεμο χωρίς προηγούμενο προς κάθε κατεύθυνση, ακόμα κι όταν με πόνο ψυχής έβλεπα την κυβέρνηση να πατάει μια μια τις μπανανόφλουδες και να πληρώνει σκληρά – μαζί με όλους εμάς – την απειρία αλλά και την απερίσκεπτη τόλμη της να τα βάλει με το κατεστημένο εντός και εκτός συνόρων είχα την νεανική διάθεση να θυμώσω, να συγκρουσθώ, ακόμη και με φίλους, να αγωνισθώ με τα πολύ λίγα μέσα που διέθετα για μια άλλη Ευρώπη και για μια άλλη Ελλάδα. Την πολυτέλεια στο υπέρτατο αυτό αγαθό του «ξανακερδισμένου χρόνου» που είχα τόσα πολλά χρόνια να νιώσω προσπάθησα να την κρατήσω με νύχια και με δόντια ακόμα και μετά την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων, ακόμα και μετά τα capital controls και την κήρυξη του δημοψηφίσματος, ακόμα και μετά την υπογραφή της συμφωνίας. Είχα τόσα χρόνια να νιώσω έτσι, δεν θα άφηνα κανέναν κερατά να μου το καταστρέψει. Ούτε τους δανειστές, ούτε τους «γερά Γερούν» κάθε λογής, ούτε τους αρχοντοχωριάτες που φοβήθηκαν μπας και δεν είναι αρκετά Ευρωπαίοι και τους μαλώσει η Λιθουανή πρόεδρος, ούτε καν την κυβέρνηση που με είχε κάνει να νιώσω τόσο αμήχανα και μουδιασμένα με τους χειρισμούς της.
Όταν όμως οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ διασπάστηκαν, όταν στη Βουλή περνούσαν τα νομοσχέδια με τη στήριξη της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού αλλά όχι της κοινοβουλευτικής ομάδας του κυβερνώντος κόμματος, όταν όλοι αυτοί που έφεραν την χώρα στο χάος και την καταστροφή άρχισαν να μας λένε «σας τα λέγαμε» ή να μας κουνάνε το δάχτυλο διδακτικά σαν να ήμασταν παραβατικά παιδιά που έπρεπε να συνετιστούν, να σοβαρευτούν και να παραδεχτούν τα λάθη τους, όταν άρχισα να βρίσκομαι συνέχεια σε θέση απολογισμού απέναντι σε αυτούς τους νέους κήνσορες που είχαν τόσα χρόνια στηρίξει την διαπλοκή και τη διαφθορά αλλά που τώρα έμοιαζαν – σε πρώτη ανάγνωση – δικαιωμένοι από τα γεγονότα, όταν αισθάνθηκα στο πετσί μου ότι όλη αυτή αισιοδοξία και η δύναμη που είχα νιώσει ήταν αφελής γιατί κανείς δεν μπορεί να τα βάλει τελικά με την διαπλοκή και τα τεράστια οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα που κρίνουν τις τύχες των ανθρώπων, κατάλαβα τι θα πει ολοκληρωτική ήττα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Γιατί όταν δεν πιστεύεις ή δεν ελπίζεις δεν χάνεις και εγώ είχα αφεθεί στην αισιοδοξία. Αυτή η ήττα, αυτή η παραδοχή ότι έχασες δεν είναι εύκολη. Είναι ένα οδυνηρό πένθος για την ελπίδα που για λίγο ύψωσε το κεφάλι της μετά από τόσα χρόνια, για τη χαρά ότι οι λαοί έχουν δύναμη και μπορούν να αντισταθούν στα όσα τους επιβάλλονται, για την αισιοδοξία ότι η Ευρώπη που ονειρευτήκαμε, η Ευρώπη της ελευθερίας και της αλληλεγγύης, η Ευρώπη που δεν χτίζει τείχη στους ικέτες πρόσφυγες, η Ευρώπη που δεν πατάει στον λαιμό τους υποτιθέμενους εταίρους της μέχρι να τους υποδουλώσει θα μπορούσε να κατακτηθεί.
Αυτή η προεκλογική περίοδος, βαριά και ανέλπιδη, είναι περίοδος πένθους λοιπόν. Πένθους για τις τραγικές συγκρούσεις – πολιτικές, θρησκευτικές, οικονομικές, φυλετικές – σε πάρα πολλά μέρη του κόσμου, για τους πρόσφυγες και τους καταδιωγμένους, για την Ελλάδα που φόρεσε μια θηλιά στο λαιμό της που σφίγγει κάθε μέρα περισσότεροι, για την Ευρώπη που έχει χάσει την περπατησιά της και οδηγείται πάλι σε δρόμους σκοτεινούς, για την αριστερά που ποτέ δεν μπορεί να μείνει ενωμένη ώστε να αντιμετωπίσει ισχυρή τους αντιπάλους της, για μια ακόμα Χαμένη Άνοιξη.
Όμως την Κυριακή θα δώσω ακόμα μια ευκαιρία στον ΣΥΡΙΖΑ και στον Αλέξη Τσίπρα. Όχι γιατί δεν με απογοήτευσε, όχι γιατί πέτυχε όλα όσα είχε υποσχεθεί, ούτε γιατί ήταν καλή κυβέρνηση αλλά γιατί νομίζω ότι το δικαιούται. Και αφού τον εγκατέλειψαν οι σύντροφοι του και δεν του έδωσαν αυτήν την ευκαιρία θα του τη δώσω εγώ με τη ψήφο μου. Πάνω από όλα όμως θα του τη δώσω σε αναγνώριση της σύντομη αλλά έντονης αίσθησης που μου προκάλεσε… να νιώσω ξανά ως μια 20χρονη έτοιμη για όλα και δυνατή να αντιμετωπίσω όλες τις αντιξοότητες.
