Aegina Light, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου σχετικά με τις επιλογές μας και πόσο αυτές επηρεάζουν τη ζωή και του επιλέγοντος αλλά και πολλών άλλων και ευρύτητα της κοινωνίας, αν έχει να κάνει με επιλογές που καθορίζουν την πορεία και την εξέλιξη της. Ο τρόπος που αποφασίζουμε να συμπεριφερθούμε, εξαρτάται απόλυτα από τον τρόπο που σκεφτόμαστε και ερμηνεύουμε τις καταστάσεις, ο οποίος προϋποθέτει ελεύθερη βούληση και γνώση: αυτή είναι που προσδιορίζει κυρίως την ποσότητα, την ποιότητα των εναλλακτικών λύσεων που διαθέτουμε και την ορθότητα των επιλογών που κάνουμε. Όσο περισσότερη γνώση, τόσο περισσότερες εναλλακτικές επιλογές και τόσο πιο σωστή η αξιολόγησή μας γι΄αυτές…Η δυνατότητα επιλογής μας κάνει να μπορούμε να εκφράσουμε το ποιοι είμαστε, να δείξουμε την ατομική μας ταυτότητα και τι αξίζει για εμάς τους ίδιους. Αυτά όλα τα πετυχαίνουμε μέσα από τις επιλογές που έχουμε για να διαχειριστούμε την εμφάνισή μας, το στυλ της ζωής μας, τη δουλειά, την οικογένεια, τις φιλίες μας ως άτομα, αλλά και σε ποιο είδος κοινωνίας θέλουμε να ζούμε και με ποιο μοντέλο διακυβέρνησης ως υπεύθυνοι πολίτες.
Αποφασίζουμε συνήθως και πράττουμε, είτε επειδή επιθυμούμε κάτι ή θέλουμε να πετύχουμε έναν στόχο, αλλά και αντίθετα, επειδή θέλουμε ν’ αποφύγουμε κάτι. Συνήθως κάνουμε μια φαινομενικά « λογική » επιλογή, όταν φοβόμαστε τις συνέπειες όποιας άλλης επιλογής. Ό,τι μας εμποδίζει ν’ αλλάξουμε ή να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε, είναι ο δικός μας φόβος, που τον προβάλλουμε στους άλλους ή στις καταστάσεις. « Του κακού εκλογήν ποιούμενος, το ελάχιστον εξελεξάμην » (Δημόκριτος, 470-370 π.Χ., αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος, μτφρ: αναγκασμένος να διαλέξω κάτι κακό, διάλεξα το ελάχιστο) . Όλες οι επιλογές μας είναι στο βάθος συναισθηματικές, ακόμα κι αυτές που θεωρούμε λογικές ». Έγραψε ο Πάουλο Κοέλιο πως, αν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί, για να το πετύχεις. Θα διαφωνήσω όμως με αυτό και θα πω ότι, αν θέλεις κάτι πολύ, μπορείς εσύ ο ίδιος να βρεις τη θέληση και τη δύναμη μέσα σου, ώστε να το πετύχεις. Εμείς οι ίδιοι, δηλαδή, έχουμε τον έλεγχο των πράξεων μας και των αποτελεσμάτων που θα φέρουμε και όχι το σύμπαν. Φοράς τον μανδύα της ευθύνης στους ώμους σου, και το πιο μεγαλειώδες πράγμα για να αισθάνεσαι ανθρώπινο ον, είναι ότι σου έχει δοθεί η δύναμη της επιλογής. Είσαι υπεύθυνος, λοιπόν, για αυτό που δημιουργείς.
Τις σκέψεις αυτές έκανα, όταν ψάχνοντας κάποιες σημειώσεις μου, ανακάλυψα και θυμήθηκα μια όχι πολύ γνωστή ιστορία και θέλησα να την μοιραστώ μαζί σας …
Βρισκόμαστε στο 359 π.Χ. Το ακριτικό βασίλειο της Μακεδονίας καταρρέει… Ο βασιλιάς Περδίκκας νεκρός στο πεδίο της μάχης, μαζί του 4.000 Μακεδόνες σκοτωμένοι από τους Ιλλυριούς, σχεδόν όλο το ιππικό και το άνθος του πεζικού… Εχθροί εισβάλουν από παντού… Οι Αθηναίοι, η υπερδύναμη της εποχής, δεν χάνουν την ευκαιρία… Αποβιβάζονται στη Μεθώνη και συνοδεύουν στις Αιγές τον Αργαίο, έναν Μακεδόνα ανταπαιτητή του θρόνου που είναι πρόθυμος να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους… Οι πολίτες των Αιγών – δυο, τρεις χιλιάδες το πολύ, αρνούνται να δεχτούν τις υποδείξεις των ξένων, μένουν πιστοί στον νόμιμο ηγεμόνα τους και κλείνουν τις πύλες… Η απόφασή τους δίνει στον νεαρό – ήταν μόλις 22 χρονών- αδελφό του νεκρού βασιλιά πολύτιμο χρόνο και τη δυνατότητα να αντιδράσει… Ο Φίλιππος σπεύδει και εξουδετερώνει τους υποστηρικτές του Αργαίου, οι Αιγές τον υποδέχονται και οι Μακεδόνες τον ανακηρύσσουν βασιλιά…Σε 23 χρόνια αδιάκοπων πολιτικών και στρατιωτικών αγώνων ο Φίλιππος Β΄ θα καταφέρει για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία τους να ενώσει τις αντιμαχόμενες πόλεις και να δημιουργήσει ενιαίο ελληνικό κράτος που κυριαρχεί στα Βαλκάνια… Ο Αλέξανδρος και οι Έλληνες, πλην Λακεδαιμονίων, θα κάνουν τον Ελληνικό πολιτισμό κτήμα της Οικουμένης….
Ο Κλεώνυμος, ο Άκυλος, ο Μένανδρος, ο Φίλων, ο Πάτων, ο Λάανδρος, ο Πευκόλαος, ο Άρπαλος ήταν απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, πολίτες μιας μικρής πόλης, όμως η απόφασή τους σφράγισε την πορεία της ιστορίας…
Δεν ξέρω ούτε μπορώ να φανταστώ τι θα γινόταν, αν οι κάτοικοι των Αιγών δεχόταν τον Αργαίο και όχι τον Φίλιππο….
Η συνέχεια μας είναι γνωστή. Βέβαια η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, τουλάχιστον όχι με τους ίδιους όρους… Μπορεί, όμως, πάντα να μας διδάξει….
Ευχαριστώ για τη δημοσίευση
Μπέση – Γκίνη Τασούλα
