Στο καλό Βικτώρια… όμορφη μποέμισσα Βικτώρια…
Όμορφε ασυμβίβαστε άνθρωπε που το πέρασμα σου από τούτο τον κόσμο ήταν χαρά κι ελευθερία…
Αγκάλιασες ανθρώπους και πράγματα άπιαστα… αγάπησες και αγαπήθηκες έξω από καλούπια και συμβιβασμούς, βουτώντας το δάχτυλο και δοκιμάζοντας πλευρές και όψεις της ζωής…
Έπαιξες με αυτά για τα οποία άλλοι παλεύουν μια ζωή… γιατί είναι στόχος τους…
Εσύ όμως στόχο είχες την την ίδια την ζωή και περιφρόνησες με θάρρος όλα τα καλούπια.
Δεν μπήκες ποτέ σε κανένα απ’ αυτά…
Γύριζες σαν στρόβιλος χαράς και αισιοδοξίας, παθιασμένη, ονειροπόλα, δημιουργική. Βικτωρία…
Χάιδευες με την αύρα σου τα πάντα… μόνο αυτιά δεν χάιδεψες ποτέ …
Θύελλα ήσουν κυρία μου… Άνεμος δυνατός που τύλιγε ότι αγαπούσες… και αγαπούσες δυνατά έτοιμη πάντα να πολεμήσεις για το σωστό και το λάθος που εσύ γούσταρες…
Μια γυναίκα που έμεινε πάντα ο ορισμός του κοριτσιού….
Ένα κορίτσι έξυπνο χαρούμενο, περίεργο, ανήσυχο, ταλαντούχο, ασυμβίβαστο, που έβγαζε την γλώσσα κοροϊδευτικά, χωρίς ποτέ να κοροϊδεύει κανέναν…
Η Βικτωρία Τράπαλη… το δικό μας κορίτσι.
Άντε λοιπόν μικρή…. πήγαινε….
Πέτα στους ουρανούς, ταξίδεψε στην θάλασσα… πιες ρακές και τραγούδα… κάνε στέκια καινούργια… και φίλους αδελφικούς… παθιάσου… διαφώνησε… γράφε… ζήσε ξανά…
Φόρεσε ένα απ τα υπέροχα καπέλα σου, και πήγαινε κοριτσάκι…
Επιτέλους έχεις φτερά…!!!
Κ.Γ.Α.
