Το χάσμα π’ άνοιξε ο σεισμός
ευθύς εγιόμισε άνθη.
Διονύσης Σολωμός
Ανάμεσα στις Κουκουβάουνες και τα περιβόλια της Κάτω Κηφισιάς στεκόταν, ελέω Θεού μέχρι τους τελευταίους σεισμούς της Δυτικής Αττικής, ένα μικρό «Δυσώνυμο» Νοσοκομείο για τους , μακρυά από μας, καρκινοπαθείς.
Και το όνομα αυτού: «Άγιοι Ανάργυροι». Η καλύτερη και ευλαβέστερη παράκληση στους Γιατρούς Αγίους Κοσμά και Δαμιανό, για να θεραπεύσουν όσους είχαν χτυπηθεί στο σώμα και την ψυχή από την επάρατον. Είτε στους Κοσμά και Δαμιανό, από την Ασία, που θεράπευαν χωρίς αμοιβή μέχρι τα βαθειά τους γεράματα, είτε στους Κοσμά και Δαμιαν;o , τους Ρωμαίους, που ζητούσαν σαν αμοιβή τους την πίστη στον Χριστό και σκοτώθηκαν με λιθοβολισμό από επαγγελματική αντιζηλία, Είτε στους Κοσμά και Δαμιανό από την Αραβία που θεράπευαν το σώμα με βότανα και την ψυχή πιστών και απίστων με κηρύγματα. Ομολόγησαν την Χριστιανική τους πίστη, βασανίστηκαν , τους έπνιξαν στη θάλασσα, τους έκαψαν στη φωτιά, τους κρέμασαν στο σταυρό, χωρίς να καταφέρουν να τους θανατώσουν. Στο τέλος, τους αποκεφάλισαν. Δεν μπορούσε πια να κάνει κάτι ο Θεός για να τους σώσει.
Εκεί ξαναχτίστηκε το « Ογκολογικό Γενικό Νοσοκομείο Κηφισιάς, Οι Άγιοι Ανάργυροι » Τεράστιο, νοικοκυρεμένο και με καινούργιο τίτλο που δεν σε παρέπεμπε να πεις «μακρυά από μας».
Βρέθηκα εκεί , γειτονιά βλέπεις, για ένα μικρό, όπως νόμιζα, πρόβλημα υγείας. Διασχίζοντας τους φαρδείς διαδρόμους από τα Επείγοντα στο Ακτινολογικό και τους Υπέρηχους έβλεπα στα σαλονάκια αναμονής συνανθρώπους κάθε ηλικίας και των δύο φύλων με ένα κοινό χαρακτηριστικό : καρφωμένη στον καρπό τους μια ροζ πεταλούδα. Πώς καρφώνουν τις άλλες πεταλούδες , τις πολύχρωμες,οι συλλέκτες εντόμων στις προθήκες τους.
Κάθισα περιμένοντας τη σειρά μου δίπλα σε έναν παππού. Πρέπει να ήταν δίμετρος. Τώρα , μια χούφτα άνθρωπος. Πρωτοκοίταξε το χέρι μου. Μετά το δικό του, με τη ροζ πεταλούδα. Μετά κοιταχτήκαμε στα μάτια. Αστραπές χαράς για μένα που δεν είδε πεταλούδα, συννεφιά και σκοτεινιά για τον εαυτό του. « Δεν αντέχω πια τη χημειοθεραπεία . Θα φύγω. Με σκοτώνει.» είπε κοιτάζοντας τη ροζ πεταλούδα και προσπάθησε να ανασηκωθεί. «Δεν σε σκοτώνει, ζωή σου δίνει. Έχεις παιδιά, εγγόνια ;» , «Ναι» αποκρίθηκε με φωνή που μόλις ακουγόταν . «Χρειάζονται το ίσκιο σου» ,μόλις που πρόλαβα να του πω γιατί με φώναζαν στο εξεταστήριο. Και όταν βγήκα, ο παππούς ήταν εκεί. Με όρθιο το κορμί. Με ματιά σταθερή. Με κάρφωσε και μου είπε : « Βλέπεις, είμαι εδώ. Θα κάνω τη θεραπεία μου. Έχω παιδιά και εγγόνια να φροντίσω»
Αργότερα, περιμένοντας ξαπλωμένος στο κρεβάτι των επειγόντων, αυτά με τις κουρτίνες γύρω γύρω , όπως στις ξαπλώστρες των ξενοδοχείων πολυτελείας, που όταν ανέμιζαν έβλεπα τις άσπρες μπλούζες να περνούν. Όλες ίδιες με το τσεπάκι γεμάτο μαρκαδόρους, θερμόμετρα, μολύβια και άλλα μολύβια. Σωστός πόλεμος των μολυβιών ενάντια στην αρρώστια. Ξεχώριζες τους γιατρούς από το στηθοσκόπιο περασμένο στο λαιμό και τις νοσοκόμες από το νεφροειδές που κρατούσαν περπατώντας βιαστικές. Μοναδική εξαίρεση η ξινή προϊσταμένη, στη «στάση» της, με μπλούζα-μοντελάκι. Χοντρό φερμουάρ, , λοξά, από τον δεξί ώμο μέχρι τον αριστερό γοφό. Και εγώ να σκέφτομαι πως οι Άγιοι Ανάργυροι, όποιοι από όλους, αγιάσανε όχι γιατί γιάτρευαν δωρεάν, αλλά γιατί γιάτρευαν εκτός από το κορμί και την ψυχή. Και όσοι ήσαν στον διάδρομο με τις πεταλούδες, το έχουν μεγαλύτερη ανάγκη.
Οσο για το δικό μου πρόβλημα ; « Εικόνα ιλεού» έλεγαν οι πλάκες. Ευτυχώς ήταν μόνο «εικόνα».
Ή μήπως ;
Και φεύγοντας δεν μου ζήτησαν χρήματα, λόγω Ταμείου.
Ή μήπως ;
Ποιό από τα τρία ζευγάρια έβαλε το χέρι του μαζί με τους γιατρούς ;;
Γιάννης Τζεβελέκος
