Νεκροί και ζωντανοί νησιώτες, αποκλείστηκαν με την τετραήμερη απεργία της ΠΝΟ. Αφού λύθηκε σήμερα το πρωί, έτσι κατάφερε να ταξιδέψει και το άψυχο σώμα του φίλου Χανς, που άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο της Αθήνας και περίμενε από την Τρίτη την ταφή του.
Τον αποχαιρετήσαμε σήμερα Κυριακή, φίλοι, συγγενείς και γείτονες, συνοδεύοντάς τον στην τελευταία του κατοικία στο νεκροταφείο των Αλώνων. Ηλιόλουστη η Κυριακή, γαλήνια, αλλά με μια θλίψη που αντικρίσαμε το θανάτο στο πρόσωπο ενός φίλου και πόνεσε όπως πονάνε τα μάτια όταν κοιτάζουμε τον ήλιο.
Τον αποχαιρετήσαμε σήμερα Κυριακή, φίλοι, συγγενείς και γείτονες, συνοδεύοντάς τον στην τελευταία του κατοικία στο νεκροταφείο των Αλώνων. Ηλιόλουστη η Κυριακή, γαλήνια, αλλά με μια θλίψη που αντικρίσαμε το θανάτο στο πρόσωπο ενός φίλου και πόνεσε όπως πονάνε τα μάτια όταν κοιτάζουμε τον ήλιο.
Όλα έγιναν “καθώς πρέπει” και μετά τον καφέ στο καφενείο γυρίσαμε οι περισσότεροι στα σπίτια μας στη Βαγία όπου ζούσε και ο Χανς. Κουβαλώντας μέσα μας τον πόνο του χαμού, ξαφνικά από κάποιο σπίτι στο κέντρο του χωριού, μια δυνατή μουσική σπάει τη γαλήνη της ημέρας. Γλέντι και χαρά και ακολουθεί live το γνωστό τραγούδι των γενεθλίων σε δύο version. Από το “αιωνία σου η μνήμη” που ακούσαμε το πρωί, αιφνιδίως το μεσημέρι περάσαμε ακουστικά στο happy birthday. Από τον πένθιμο ήχο της καμπάνας, στον ήχο της γιορτής για τη ζωή. Μέσα σε λίγα τετραγωνικά γης, στον ίδιο τόπο, στον ίδιο χρόνο, κάτω από τον ίδιο ήλιο, διαφορετικές στιγμές της ζωής. Κάποιος “έφυγε” νωρίς και άφησε κάποιους να κλαίνε πίσω του, κάποιος μεγάλωσε ένα χρόνο και γιορτάζει την επέτειο της γέννησής του.
Γέννηση και θάνατος, μια μοναδική φορά και τα δύο, χαρά και γέλια η αρχή, πόνος και θλίψη το τέλος.
Και εμείς να μη γνωρίζουμε πόσες φορές ακόμη θα μας τραγουδήσουν το happy birthday…
Νέλλη Πετροπούλου
