Γιατί μια μέρα θα ξυπνήσουμε και θα μάθουμε ότι πουλήσατε τα οχυρά της Πέρδικας και του Τούρλου. Δεν θα λέγεται πώληση, ενοικίαση για τα πρώτα 100 χρόνια, μόνο για δύο γενιές. Θα ξεριζώσουμε τα πεύκα μας, την ιστορία μας, τις μνήμες μας και τα αρχαία μας, θυσία για την ανάπτυξη, τίνος αλήθεια;
Γιατί ως πολίτες αγοράσατε εδώ τα εξοχικά σας, αλλά ως κυβέρνηση δεν διατίθεστε ούτε εσείς, να αγοράσετε ώστε να διασωθεί, ούτε το σπίτι του Ροδάκη, ούτε του Μόραλη και τόσα άλλα σημαντικά για την ιστορία μας σπίτια.
Γιατί ακόμη ζουν ανάμεσά μας οι δολοφόνοι των συγχωριανών μας, του διπλού φονικού που συγκλόνισε όλη τη χώρα, αφού η αστυνομία που καλά σας φρουρεί, δεν κατάφερε πέντε μήνες τώρα να τους βρει.
Γιατί η συγκατοίκησή μας σε αυτό το νησί, η γνωριμία μας, δεν σας συγκίνησε να μας δείξετε το αλληλέγγυο πρόσωπό σας. Λίγες κούτες με φαρμακευτικό υλικό, μας πετάτε πού και πού, προσφορά από τα γειτονικά κοινωνικά φαρμακεία και εμείς λέμε χίλια ευχαριστώ. Σε ένα Κέντρο Υγείας που έχτισε κάποτε ως μηχανικός ο κ. Φλαμπουράρης και σήμερα παρακαλάμε όλοι για τις ελλείψεις του. “Αλληλεγγύη”, πώς καταφέρατε να χάσει αυτή η λέξη την αξία της…
Γιατί μπορεί να είμαστε φιλόξενοι, να σας καλοχαιρετάμε ως πελάτες και ως παραθεριστές, αλλά δεν είμαστε και φρεγάτα να ακούμε σε στάση προσοχής ότι “τα καλύτερα έρχονται“.
Ένα νησί της εξαθλιωμένης Ελλάδας είμαστε, που εσείς έρχεστε να πάρετε τον αέρα σας, αλλά έχετε βαρύνει τις δικές μας ανάσες. Προσπαθούμε από τον τουρισμό να βγάλουμε τα έξοδά μας και τους φόρους, το κέρδος το έχουμε ξεγράψει, από τους τουρίστες, που θα μας προτιμήσουν όχι γιατί ξαφνικά ονομαστήκαμε “το νησί των υπουργών”, αλλά για αυτά που έχουμε από αιώνες πριν, την Αφαία, την Κολώνα, την Παλιαχώρα, τον Άγιο, το φως της Αίγινας. τον ήλιο και τις ακρογιαλιές μας.
Άραγε, τον ήλιο και τη θάλασσα πόσο θα μας τα φορολογήσετε; 23% ή 24% ;
Νέλλη Πετροπούλου
