Καμιά δυνατότητα διαφυγής. Καμιά δυνατότητα να προστατευτείς, να παλέψεις για τη ζωή σου. Πόσο μπορεί να αντέξει ένα πλάσμα αλυσοδεμένο κάτω από μια ελιά χειμώνα-καλοκαίρι μέσα στον καυτό ήλιο του Αυγούστου, μέσα στις νεροποντές του Φθινοπώρου, μέσα στο κρύο και τ’αγιάζι , τους παγωμένους, βορινούς αέρηδες του χειμώνα και τα επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα; Πάνω στο λασπωμένο χώμα, νύχτα μέρα, περιτριγυρισμένο απ’τις ακαθαρσίες του. Χωρίς αγάπη και φροντίδα και συντροφιά, μόνο με ένα πιάτο φαΐ και έναν τενεκέ νερό. Πόσον καιρό μπορεί;
Στα περπατήματα που βγαίνω με τα σκυλιά μου στις κοντινές γειτονιές μου της Αίγινας, έχω δει πολλά άλλα σκυλιά – μη προνομιούχα σαν τα δικά μου- να τεντώνονται λυσσαλέα με τη δίμετρη αλυσίδα τους για να μας γαβγίσουν, ξεσηκώνοντας τους περίοικους, που ξεμυτίζουν για να δουν τί απειλεί τις περιουσίες τους. Οι “ιδιοκτήτες” τους, λένε, ότι τα …αγαπάνε. Δεν τα βλέπω όμως για πολύ. Συνήθως την επόμενη χρονιά έχουν πεθάνει. Απ΄το μαράζι της αιχμαλωσίας.
Όχι όμως αυτός εδώ. Υπολογίζω, απ’ότι μου λένε, ότι καταφέρνει να επιβιώνει κάτω απ’αυτές τις συνθήκες γύρω στα οκτώ χρόνια, μπορεί και παραπάνω. Και αναρωτιέμαι αν αυτό είναι ευχή ή κατάρα.
Τον είδα και ράγισε η καρδιά μου. Θα βρέχει, θα φυσάει, θα ρίχνει αστροπελέκια και δε θα μπορώ να κοιμηθώ, γιατί θα τον σκέφτομαι. Πόσες φορές προσπάθησε αυτά τα οκτώ χρόνια να σπάσει την αλυσίδα του, για να βρει καταφύγιο; Πόσες;
“Πάρε τηλέφωνο την αστυνομία. Είναι ποινικό αδίκημα. Θα του βάλουν πρόστιμο. Θα αναλάβει εισαγγελέας.” Εντάξει , το σκέφτομαι. Αλλά ο σκύλος; Τώρα που αρχίζει ο χειμώνας;
Βρίσκω στα σκουπίδια κάτι πεταμένα πράγματα και σκαρώνω ένα καραγκιόζ -μπερντέ, πρόχειρο στέγαστρο. Ο σκύλος, μεγαλόσωμος μαύρος, με μύγες στο πρόσωπο του, εκτός από κάνα δυο υπόκωφα γρυλίσματα, …ωσεί απών.
Την άλλη μέρα βρέχει. Πηγαίνω για αυτοψία. Ο σκύλος κάτω απ΄τη βροχή. Κάνω κάποιες διορθώσεις στο …κατάλυμα. Την άλλη μέρα λιοπύρι. Ο σκύλος στον ήλιο. Δεν τον ενδιαφέρει το κατασκεύασμα. Ούτε από περιέργεια δε θα πάει. Είναι σε καταστολή. Ανέκφραστος, αδιάφορος, λοβοτομημένος. Δεν αγωνιά για τίποτα. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης έχει χαθεί. “Δεν ελπίζει τίποτα δε φοβάται τίποτα ….”. Απλώς υπάρχει.
Ρένα
Αίγινα 16/10/2016
