Της Φλώρας Αλυφαντή
Τα κανάλια, οι πολιτικοί, κόπτονται για τις τηλεοπτικές άδειες. Σήμερα 28 0κτωβρίου 2016, μιλάμε για τους αγωνιστές και για τους ήρωες του ’40, που τίμησαν τον όρκο τους και αγωνίστηκαν υπέρ βωμών και εστιών και μας έκαναν όλους πολύ υπερήφανους.
Θυμόμαστε την πείνα και τη δυστυχία εκείνης της εποχής και δεν ξεχνάμε ότι ήταν μια κατοχική περίοδος κάτω από ένα σκληρό δυνάστη.
Σήμερα όμως, έχουμε πολλούς δυνάστες τους συμπατριώτες μας πολιτικούς και πάλι τη Γερμανία, τους όπως πάντα δήθεν συμμάχους μας, ένα πολύ μεγάλο πυροβόλο, το ΔΝΤ και εκατομμύρια Έλληνες να ζουν στην ανασφάλεια, στην ανεργία και στην πείνα.
Ποιος νοιάζεται για τα παιδιά που πεινασμένα λιποθυμούν στα σχολεία. Τα μεγάλα και ψεύτικα λόγια των πολιτικών που χρόνια τώρα μας κοροϊδεύουν;
Εκείνοι που φροντίζουν και νοιάζονται είναι μόνο οι όμοιοι συνοδοιπόροι που από το υστέρημα τους προσφέρουν και γι αυτό. Μόνο αυτοί γίνονται αλληλέγγυοι. Δε θέλουν και κάνουν πως δε μπορούν να καταλάβουν, οι άρχοντες και οι ηγεμονίσκοι κάθε είδους, που τους έχει δοθεί κάθε λογής βήμα και παχυλοί μισθοί. Τάζουν, υπόσχονται και ‘μεις ρωτάμε πότε αχ! πότε θα βγούμε από τη σκλαβιά.
Γιατί είμαστε σκλάβοι όχι μόνο σε αυτούς που κατά λάθος έχουν εξουσίες, αλλά πιο πολύ σε αυτή που μόνο κατ’ όνομα ονομάζουν δημοκρατία, γιατί την έχουν και αυτή σκλαβώσει μέσα στους φανατισμούς και τις ιδεοληψίες τους.
Χάθηκε κάθε ίχνος φροντίδας και αγάπης για τον ταλαιπωρημένο λαό.
Ο Χριστός είναι λοιπόν ο μόνος δημοκράτης;
Είναι αλήθεια ότι η Δημοκρατία γεννήθηκε στην Ελλάδα;
Εμείς, ο απλός λαός πιστεύουμε στη δημοκρατία και στην ισότητα. Εσείς κύριοι, που για να μη χάσετε την καρέκλα, σκύβετε διαρκώς τη μέση, ναι, όλοι εσείς σήμερα τι κάνετε για τον περήφανο Ελληνικό λαό και για τα παιδιά που στερούνται ακόμη και το κουλούρι;
Τί κάνετε για τους αναξιοπαθούντες, την παιδεία, την υγεία;
Τι κάνετε για το μέλλον των παιδιών;
Στρέφετε το κεφάλι και αλλάζετε την πορεία του πλοίου με το χαλασμένο πηδάλιο. Και αν αυτό βρει στα βράχια κάποιοι θα σωθούν, αν όμως βυθιστεί μέσα σε όλη αυτή την τρικυμία με την μεγάλη δύναμη του ανέμου; Τι γίνεται; Ποιος μας σώζει; Ποιος καπετάνιος ικανός θα βρεθεί κάποτε να μας οδηγήσει σε απάνεμο λιμάνι;
Ηρεμία και γαλήνη ζητάμε κύριοι καρεκλοκένταυροι και για όλα τα άλλα ο αγνός, ο απλός λαός, χωρίς μεγάλα λόγια θα βρει το δρόμο του, προσφέροντας στον εαυτό του και την κοινωνία, δίχως φανφάρες και πολυτέλειες όπως είχαμε κακομάθει, σκύβοντας το κεφάλι, όχι στους ξενοκράτες αλλά σεβόμενοι πρώτα από όλα τον εαυτό του, την οικογένεια, την πίστη, την πατρίδα.
Δεν νομίζω ότι ζητάμε πολλά. Όσο για την εξουσία, σας τη χαρίζουμε αλλά σεβαστείτε το Ελληνικό Λαό. Του αξίζει.
