Είναι Σάββατο απόγευμα και όπως μου αρέσει να κάνω, οδηγώ προς την θάλασσα.
Συνηθίζω τα Σάββατα να βρίσκομαι κοντά στην θάλασσα τις απογευματινές ώρες, τις ώρες που ο ήλιος αποχαιρετά την μέρα και φεύγει…
Κατεβαίνω στην παραλία και σιγά-σιγά προχωρώ προς την θάλασσα, πρώτα γιατί νοιώθω ότι είναι η μοναδική αγκαλιά… που με δέχεται πάντα και κατά δεύτερον, γιατί η θέα και η αύρα της με βοηθά να βάζω τις σκέψεις μου σε τάξη.
Ότι τα πράγματα γύρω μας ζορίζουν είναι σε όλους φανερό, οι μέρες είναι δύσκολες… Οι άνθρωποι και τα γεγονότα γίνονται όλο και ποιο περίεργα….
Αποφάσισα λοιπόν να γράψω και να μοιραστώ, τα δικά μου ΠΙΣΤΕΥΩ … για να μην αποπροσανατολίζομαι…
Πιστεύω λοιπόν…
Στην καλοσύνη που πηγάζει μέσα απο την καρδιά μας.
Στην δύναμη της ψυχής όταν όλα γύρω μας είναι μαύρα.
Στην δύναμη του μυαλού όταν αυτό παλεύει στη σωστή κατεύθυνση.
Στο γνήσιο γέλιο και όχι στα χαχανίσματα.
Στην αυθεντικότητα και όχι στο …δήθεν.
Στις ουσιαστικές πράξεις και όχι στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.
Στην αγάπη του ανθρώπου για τον άνθρωπο και όχι στις φαινομενικές αγκαλιές και τα ψεύτικα φιλιά.
Στην ανάγκη μιας ζεστής αγκαλιάς και μιας τρυφερής κουβέντας.
Στον έρωτα που σηκώνει θύελλα στο πέρασμα του. Στο πάθος που σε παρασέρνει μαζί του.
Στις καθαρές κουβέντες που μπορούμε να κάνουμε χωρίς να φοβόμαστε ότι μπορεί να εκτεθούμε στα μάτια των ανθρώπων μας.
Στην παραδοχή των ενοχών μας, των αποτυχιών μας , των επιτυχιών μας, για το πως τα καταφέραμε και το πως τα θαλασσώσαμε… κυρίως για αυτό…
Στη ζωή είπαμε, ότι δεν ήρθαμε για να θριαμβεύσουμε, αλλά για να κάνουμε οτι καλύτερο μπορούμε.
Αρκεί για αυτό το καλύτερο, να μάθουμε πρώτα τους εαυτούς μας…
Η ώρα πέρασε, ο ήλιος έφυγε, το φεγγάρι πρόβαλε στον ουρανό και μου κλείνει το μάτι, …με καλησπερίζει, πρέπει να φύγω…
Είμαι σίγουρη οτι απόψε το ίδιο φεγγάρι βλέπει και ο Αντρέας μου, σε κάποια παραλία της Αθήνας… και ίσως κάνουμε παρόμοιες σκέψεις…
Άννα Τσέλεπου
από Πάφο Κύπρου
