Περιμέναμε, πότε ο κυρ-Φίλιππας με την ταβέρνα απέναντι, θά έβγαζε από το υπόγειο στον όχθο της Βοσπόρου τα κρασοβάρελά του, στο τέλος του καλοκαιριού, για να τα ξύσει, να τα πλύνει, να τα ροπώσει και να τα θειαφίσει.
Όλο και σε κάποιο οι δούγες αρνιόντουσαν να αγαπήσουν και έμπαιναν στην άκρη για τη σόμπα το χειμώνα. Τα στεφάνια που περίσσευαν, αμοιβή σε όποιον κουνήσει τα βαρέλια στο πλύσιμο.
Άλλη ευκαιρία να αποχτήσουμε στεφάνια, ήταν να περιμένουμε να τελειώσει η φέτα στα τυροβάρελα του κυρ – Μιχάλη του μπακάλη και να πάρουμε, ειδοποιημένοι από τον γιο του τον Τάκη, ολόκληρο το βαρέλι με τον πάτο και το καπάκι που έζεχναν από εκατό μέτρα μακριά και να το εξαφανίσουμε στα περιβόλια, κρατώντας τα στεφάνια σαν πολύτιμα λάφυρα.
Έτσι, όποιος προλάβαινε, αποκτούσε καινούργιο στεφάνι. Το παλιό πήγαινε για απόσυρση στην πρόκα ή γινόταν σκάντζα με μερικά χαρτόνια ή σβούρες.
Τίποτε όμως δεν έπιανε χαρτωσιά, μπροστά στα στεφάνια που είχαν όσοι διέθεταν «μέσον» στο τσαγκαράδικο στην Αδριανουπόλεως. Εκεί, ο κυρ–Αντρέας εκτός από τις φόλες και την προκαδούρα, σόλιαζε τα παπούτσια με τα λάστιχα από τις ρόδες των αυτοκινήτων και του περίσσευαν οι ούγιες. Το στεφάνι – Βεντέτα. Λάστιχο με ατσαλοσύρματα μέσα, απέθαντο. Κι όταν του έδινες ανάποδες στροφές στην άσφαλτο, έβγαζε σπίθες. Απόχτησα ένα, βάζοντας μέσον το θείο τον Ηλία που είχε εκεί κοντά την ταβέρνα του, στην Κωνσταντινουπόλεως.
Η οδήγησή του ήθελε πολλή τέχνη. Ανοιχτό χερούλι για την άσφαλτο, κλειστό για το χωματόδρομο και τις κατηφόρες. Επιστήμη ολόκληρη να μη σου πέσει και να μη μπερδευτεί στα ποδάρια των νοικοκυράδων που πήγαιναν να ψωνίσουν στην κυρία – Γιωργία στην Ιωαννίνων.
Η κυρία – Γιωργία έγινε τελικά και «στάση» όταν ο Σκουζές απόκτησε αστική συγκοινωνία, το θρυλικό « 57 ».
Και τώρα που γκρέμισαν τη «μάντρα» του Μπαρδάνη και η Ιωαννίνων έγινε όλη άσφαλτος, μας τέλειωσαν τα στεφάνια.
Και ο Κυρ – Φίλιππας.
Και ο Κυρ – Μιχάλης.
