Και όμως πέρασε ένας χρόνος!
Θλίψη, απουσία, νοσταλγία. Συναισθήματα που αφήνει πίσω του ένας παντοτινός αποχωρισμός. Ο αποχωρισμός του φίλου, του γνωστού, του συνεργάτη, του εμπνευστή, του ξεχωριστού. Θλίψη στη σκέψη της απώλειας, χαμόγελο στην ανάμνηση.
Βικτώρια, οι αγαπημένοι φίλοι σου και οι συνεργάτες σου μιλούν για ένα χρόνο. Όχι… όχι δεν κλαίνε, ξεδιψούν….. μόνο τις αναμνήσεις τους. Η παρουσία σου, αν και σύντομη, ήταν έντονη, γεμάτη πάθος για τη ζωή, την οποία γευόσουν αχόρταγα την κάθε μέρα, την κάθε στιγμή. Και μόνο ένας άνθρωπος, όπως εσύ, με τόσο μεγάλη καρδιά και τόσο δυνατή προσωπικότητα, μπορεί, ακόμα και αν έχει φύγει, να είναι εδώ. Ζωντανεύεις μέσα από τα τραγούδια σου ως στιχουργός, μέσα από τους ήρωες των βιβλίων σου, μέσα από τα λυρικά ποιήματά σου, στα οποία αποκαλύπτεται η ψυχή σου και κυρίως μέσα από τα πάντα επίκαιρα, εύστοχα και στοχαστικά άρθρα στην ιστοσελίδα σου και στον τύπο γενικότερα.
Βικτώρια, ήσουν μοναδική, μορφωμένη, καλλιεργημένη, φιλοσοφημένη, ξεχώριζες για τη διορατικότητα και τα οράματά σου , όμορφη, ασυμβίβαστη, ελεύθερη, αντικομφορμίστρια με κριτική ματιά και μοναδική ενέργεια. Ζούσες διψώντας για ζωή, για καινούριες γνωριμίες, καινούριες φιλοσοφίες και εμπειρίες. Ζούσες , όπως εσύ ήθελες, χωρίς καλούπια, τα όρια τα έβαζες εσύ και όχι οι άλλοι, χαρούμενη, παθιασμένη, ρομαντική και δημιουργική, γενναιόδωρη και καυστική, πρωτοπόρα και μαχητική, για να υπερασπιστείς ιδέες, τρόπους, στάσεις. Επένδυες σε φιλίες, στον άνθρωπο. Ενέπνεες, συμβούλευες και καθοδηγούσες στο δικό σου όραμα και στα ίδια όνειρα. Υπάρχουν ελάχιστοι άνθρωποι σαν εσένα, μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού, που μετά, αφού τους γνωρίσεις, τους θυμάσαι για πάντα.
Η απώλεια για το Aeginalight είναι τεράστια και είναι σαν να του λείπει ένα κομμάτι του παζλ, που ποτέ δε θα συμπληρωθεί, γιατί ο καθείς από μας, έστω και αν αντικατασταθεί, είναι ιδιαίτερος και ξεχωριστός και χαράσσει τη δική του πορεία και γράφει την προσωπική του ιστορία. Την παρακαταθήκη σου αποτελούν τα εφόδια για τους συνεργάτες σου, για να συνεχίσουν αυτό, που εσύ έστησες και πάλεψες να το διατηρήσεις σε καιρούς δύσκολους, με ακόμα περισσότερο ζήλο και αφοσίωση. Πάλεψες στην πρώτη γραμμή για τα προβλήματα της Αίγινας και έδινες σε όλους βήμα, για να εκφραστούν.
Πέρασε κιόλας ένας χρόνος, πόσο γρήγορα κυλά!!! Η ζωή συνεχίζεται …και θα συνεχίζεται…. βρίσκοντας ξανά την ισορροπία, εξάλλου οποιαδήποτε ισορροπία δε διαταράσσεται παρά μόνο στιγμιαία. Αυτή η ζωή δεν είναι πρόβα, πρέπει να την συνεχίσεις με μοναδική παρηγοριά, πως έμειναν πολλά πίσω για θύμηση και ανακούφιση και πως κάπου εκεί ψηλά η Βικτώρια χαμογελά και σου κλείνει πονηρά το μάτι.
Βικτώρια, η « λάμψη» της σύντομης αλλά μεστής ζωή σου εξακολουθεί να φωτίζει και να ζεσταίνει όσους σε έζησαν.
Αναστασία Μπέση, φιλόλογος
