Ήταν μια ...μαγική έκθεση

Το απόγευμα της Τετάρτης, έξι μαθήτριες κεραμικής, με δασκάλα την κεραμίστρια Θεοδώρα Χωραφά, μας ξενάγησαν στα έργα τους και στην τέχνη που μαθητεύουν εδώ και τρία χρόνια.Τα κεραμικά στήθηκαν στον κήπο του κτήματος Καραπάνου, έξω από το εργαστήρι και πολλοί ήταν οι φίλοι που επισκέφθηκαν αυτή την ιδιαίτερη έκθεση.

Χαζεύοντας και φωτογραφίζοντας τα εκθέματά τους που ήταν χωρισμένα ανάλογα με την τεχνική τους, άκουσα επανειλημμένα από διαφορετικούς ανθρώπους την ίδια λέξη: “Μαγικά“.

Τι ήταν άραγε το μαγικό στην έκθεση των έξι μαθητριών της Θεοδώρας; Οι κεραμικές τους δημιουργίες, τα χαμόγελα, ο ενθουσιασμός και η φιλοξενία τους; Όλα μαζί ή για τον καθένα μας κάτι διαφορετικό;

Για εμένα, όσες φορές έχω επισκεφτεί το κτήμα Καραπάνου, η μαγεία του είναι στην θετική αύρα του χώρου και των ανθρώπων του, που την κουβαλάω φεύγοντας μαζί μου. Σε κάθε βήμα ένα κεραμικό, στο σκαλί, στην στέρνα, στο πρεβάζι, κάτω από το δέντρο, και γύρω φιστικιές, φύση και τέχνη σε αρμονία. Η γοητεία της απλοϊκότητας και η γαλήνη που μου αποπνέει – απαραίτητα για την επιβίωσή μου στην καθημερινότητα – συνθέτουν το “μαγικό” που εγώ εισπράττω.

Δεν ξέρω αν αυτή την αύρα μεταδίδει η Θοδώρα στους μαθητές της εκτός από τις γνώσεις της, αλλά όλες μαζί, μας χάρισαν ένα μαγικό απόγευμα και μια μαγική έκθεση κατά δήλωση πολλών.

Ζητήσαμε από την δασκάλα τους Θεοδώρα Χωραφά δύο λόγια για αυτή την ομάδα και το μάθημα κεραμικής:
(Και εδώ ακούσαμε την ίδια λέξη)

”Αυτό που προσπάθησα να τους μεταδώσω, είναι βασικά αυτό που ξέρω και να πιάσουμε διάφορες τεχνικές. Υπάρχουν άπειροι τρόποι να εκφραστείς στην κεραμική, έτσι και μπεις εκεί μέσα δεν τελειώνει.

Αν είχαν άλλο δάσκαλο, θα έβγαιναν άλλα πράγματα, αλλά δεν θέλω καθόλου να γίνουν απομίμησή μου. Το θέμα είναι ο καθένας να ξεδιπλώσει τις τάσεις που έχει, τις ευαισθησίες του και να αποκτήσει έναν χαρακτήρα αυτό που φτιάχνει.

Μέχρι τώρα δοκιμάζαμε τεχνικές, κατασκευής και ψησίματος. Επειδή θέλουν να μείνουν σε αυτό, θα ερευνήσουμε σε μια κατεύθυνση και θα πάμε πιο βαθιά σε αυτή, έτσι ώστε αν ξανακάνουμε έκθεση ο καθένας να έχει ένα τραπέζι, που να έχει μια συνοχή.

Αυτό ευελπιστώ, να πάνε πιο μακριά, να ψάξουν και να γίνουν αυτόνομες, να ξέρουν όλα τα βήματα.

Το εργαστήρι είναι ανοιχτό όλες τις μέρες, όποιος μαθητής θέλει μπορεί να έρθει όποτε θέλει για να τελειώσει κάτι ή για να δουλέψει μόνος του. Το μάθημα κανονικά είναι 3 ώρες αλλά πάντα φεύγουμε μετά από 5-6 ώρες.

Είμαστε πάρα πολύ ωραία ομάδα, πολύ δεμένη, περνάμε καταπληκτικά και θα συνεχίσουμε.

Αντιλαμβάνομαι πως μου αρέσει αυτό και δεν θέλω να ξαναρχίσω με αρχάριους, θέλω να συνεχίσω με αυτή την ομάδα.

Βγαίνουμε από το εργαστήριο και πετάμε, οπότε γίνεται κάτι μαγικό εδώ, σε γειώνει, είναι κάτι θεραπευτικό όλη αυτή η διαδικασία. Ξεκινάς από ένα άμορφο πράγμα το οποίο παίρνει το αποτύπωμά σου, μπορείς να τυπώσεις αυτό που είσαι.Αυτός είναι ένας δρόμος που ανακαλύπτω τον εαυτό μου, είναι μια δουλειά πολύ βαθιά, που έχει κάτι το διαλογιστικό, εδώ βέβαια είναι και το παρεΐστικo.”