της Άννας Τσέλεπου
Πάφος Κύπρου
Ο εφιάλτης της Άννας και της Μαρίας
Εφιάλτης Άννας.
” Έπιάσαν με εμένα κι άλλες κορούδες και μας πήραν στα χωράφια θεοσκότεινα. Έφευγε ο ένας (τούρκος στρατιώτης) έρχονταν ο άλλος. Κι εγώ να αιμορραγώ να παρακαλώ τον θεό να με βοηθήσει,να φωνάζω να κλαίω. Ένα μωρόν ήμουν 14 χρονών “
Εφιάλτης Μαρίας.
” Μας εβάλαν σε μιαν αίθουσα του σχολείου μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια. Εκεί έμπαιναν όποτε ήθελαν διάλεγαν και μας πήγαιναν να ικανοποιήσουν τις σεξουαλικές τους ανάγκες. Κοπέλες μικρές μωρά είμαστε “
Παραμονές των Χριστουγέννων και όπως αποκάλυψε στην βουλή προς τιμήν της, η βουλευτής της Αριστεράς Σκεύη Κουκουμά ορισμένα από τα θύματα της πιο τραγικής πτυχής της Τουρκικής εισβολής (ευτυχώς ακόμα μπορώ να χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο χωρίς να χρειάζεται να απολογούμαι και γιαυτό) κλήθηκαν να “προσκομίσουν αποδεικτικά στοιχεία για να πιστοποιηθεί ιατρικά ο προ 42 σχεδόν χρόνια βιασμός τους από τους Τούρκους εισβολείς”
Το σκηνικό των Χριστουγέννων προς στιγμήν χάλασε για πολλούς.
Μα ήταν ανάγκη τώρα; Τώρα που μπήκε το νερό στ’ αυλάκι, τώρα που στρώθηκε ο δρόμος για την περιβόητη λύση του προβλήματος να ταράζονται οι μνήμες και να ξυπνούν οι εφιάλτες; Τι και αν εκατοντάδες γυναίκες που βρίσκονται μεταξύ μας κουβαλούν αυτόν τον σταυρό του βιασμού;
– Χ.Ι από την Βώνη, βιαζόταν καθημερινά από Τούρκους για 2 μήνες.
– Μ.Γ από το Τρεμίθυ, βιάστηκε επανειλημμένα από Τούρκους στρατιώτες μπροστά στα παιδιά της τεσσάρων και πέντε χρονών.
– Γ.Π από το Μαραθόβουνο, βιάστηκε διαδοχικά από έξι Τούρκους στρατιώτες μέχρι λιποθυμίας.
-Δ.Γ από τον Άγιο Σέργιο, βιάστηκε από Τούρκους και όταν διαπιστώθηκε ότι ήταν έγκυος αυτοκτόνησε στις 23 Δεκεμβρίου 1974.
Ναι, έτσι χρονιάρες μέρες η μνήμη επιστρέφει. Έχει ηθική υποχρέωση να γυρίσει πίσω. Εμείς όλες οι γυναίκες μπορούμε να καταλάβουμε.
Από την μια η βαρβαρότητα του ένοπλου στρατιώτη που γίνεται άγριο ζώο, φονιάς, βιαστής, έτοιμος να εξευτελίσει το άοπλο αθώο ανυπεράσπιστο και ανήμπορο θύμα του και από την άλλη αυτές όλες οι νεαρές συμπατριώτισσες μας για τα όσα πέρασαν αλλά και για τα όσα ακόμα περνούν. Για τους εφιάλτες που κουβαλούν χωρίς να μπορούν να τους μοιραστούν με κανένα μας. Μεγάλωσαν με ζόρια και φρίκη. Είναι ανάμεσά μας με τον πόνο τους βουβό.
Και επιτέλους ας πάψουν κάποιοι ενορχηστρωμένα να δημιουργούν συλλογικές ενοχές και να μας απαντούν με το γνωστό “εκάμαμεν και εμείς πολλά “. ( τα δύο τελευταία χρόνια έβγαλε η …γλώσσα μου μαλλιά να προσπαθώ να εξηγώ ότι ο νεκρός ήρωας πατέρας μου δεν ήταν εξτρεμιστής, αλλά πατριώτης).
Και ξανά επιτέλους, όλοι αυτοί που συνεχώς μας θυμίζουν ότι και “δικοί μας” διέπραξαν ανάλογες βαρβαρότητες εναντίον των Τουρκοκυπρίων, ας φροντίσουν επιτέλους να πιέσουν τις αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας να ξεφύγει από την ατολμία που έχει τόσα χρόνια και να προσαγάγει κατηγορίες για να καταδικάσει τους γνωστούς εγκληματίες. Και μην μου πει κανείς ότι δεν τους ξέρουμε.
Κανένας δεν μπορεί να κρύψει, μα ακόμα περισσότερο να ξεχάσει, τα εκατοντάδες εγκλήματα του τουρκικού κατοχικού στρατού.
Η ανθρώπινη οδύνη ο πόνος είναι ακόμα νωπά. Δεν μπορούν να μένουν ατιμώρητοι οι φονιάδες και βιαστές. Η καταδίκη του Τούρκου εισβολέα για τα εγκλήματα πολέμου πρέπει να είναι ο στόχος μας. Όχι ότι η καταδίκη θα φέρει δυστυχώς την ανακούφιση των στιγματισμένων θυμάτων, θα είναι όμως μια στοιχειώδης απόδοση δικαιοσύνης και θα μπορούμε να πιστεύουμε σε ένα ποιο ασφαλές μέλλον.
ΙΤΕ. Παντελής Μηχανικός (Κατάθεση 1975).
Και τι περιμένεις από ανθρώπους που τους βιάσανε τις γυναίκες,
μπροστά στα μάτια τους, και δεν τράβηξαν τον σουγιά.
Απαθώς τότε,
Απαθώς σήμερα.
Ζητάνε απλώς διαζύγιο.
Τέτοιοι ρουφιάνοι δεν μπορούν να πολεμήσουν για τίποτε.
Από το πρωί είναι καρφωμένη στο μυαλό μου η εικόνα της Άννας και της Μαρίας, που βιάστηκαν από τους Τούρκους εισβολείς…
