Οι περισσότεροι φίλοι, στο άκουσμα του θανάτου κρατάνε αποστάσεις. Αλλά κι εσύ, που πρέπει να αποδεχθείς το θάνατο ενός αγαπημένου σου προσώπου, κλείνεις πόρτες επικοινωνίας.
Όπως και να διαμορφωθούν οι αποστάσεις, εκατέρωθεν, με την εικόνα του θανάτου, θες δε θες, είσαι μόνος σου. Μέτρησες τις τελευταίες ανάσες ενός δικού σου, τον είδες νεκρό, ένα στιγμιότυπο που θα χρειαστεί πολλά χρόνια για να ξεθωριάσει, ίσως και ποτέ.
Αυτό όμως που δεν θα ζητήσεις, δύσκολα θα το βρεις. Γιατί κανένας δεν θέλει να πλησιάσει τόσο, ώστε να περάσει την “απόσταση ασφαλείας” και να ακούσει ή να μιλήσει ξεκάθαρα για θάνατο. Κι εσύ δεν θέλεις, ούτε έχεις δικαίωμα, να επιβάλεις κάτι δυσάρεστο στους φίλους σου. Μόνο το ανακοινωθέν, ούτε καν τον τελευταίο αποχαιρετισμό. Οι αντοχές ποικίλουν και διαφέρουν…
Ίσως επιλέξεις να πλησιάσεις κάποιον που δεν είναι φίλος σου, για λόγους που ούτε εσύ ο ίδιος έχεις συνειδητοποιήσει. Αν καταλάβει αυτό που αναζητάς το κατάλαβε, όμως το πιθανότερο είναι να απομακρυνθεί στην πρώτη παρεξήγηση. Γιατί είναι δύσκολο να μην παρεξηγηθείς όταν πονάς. Θα επιτεθείς, θα προσβάλεις, ίσως έχεις παράλογες απαιτήσεις ή ψάχνεις τον αντίλογο που δεν σου δίνει πια το πρόσωπο που μπήκε σε κορνίζα, χωρίς να αντιλαμβάνεσαι ότι δεν είσαι ακόμη σε θέση για διάλογο.
Μόνο στο τέλος της επώδυνης πορείας σου, θα μπορέσεις να αξιολογήσεις και να κατανοήσεις τις αιτίες των αποστάσεων, που κράτησες εσύ, οι φίλοι, οι συγγενείς, οι άγνωστοι.
Θα έχεις μάθει πια να μετράς αυτές τις αποστάσεις, όχι με μαθηματικό υπολογισμό, αλλά με αντοχές και ανοχές.
Μια απόσταση είναι και ο θάνατος.
Μια απόσταση, που ενώνει για πάντα…
