Μια όμορφη βόλτα με τα σκυλιά μου, κάποιες φορές, είναι στα οχυρά της Πέρδικας.
Πάλι εκεί πρόσφατα, ρίχνω ένα απογοητευμένο βλέμμα στην κλειδαμπαρωμένη-κατεστραμμένη camera obscura, αλλά εμψυχώνομαι βλέποντας το μικρό πετροκάραβο -έτσι λέω εγώ αυτή τη βραχώδη σύνθεση- στην άκρη του γιαλού. Η ματιά μου μαλακώνει, όχι μόνο απ’τη γαλήνη του τοπίου, αλλά και απ’ την παρηγορητική εικόνα των κυκλάμινων, που καταφέρνουν να επιβιώνουν στο άνυδρο αυτό, υποσκαμμένο μέρος. Φτάνω στο μεγάλο οχυρό, που πριν λίγα χρόνια χρησίμευσε για κατοικία κάποιου άστεγου, κρίμα που ξεχνάω το όνομα του….
Στο γυρισμό, να μια ευχάριστη έκπληξη! Εικαστική παρέμβαση με graffiti. Ο άγνωστος καλλιτέχνης έβαλε χρώμα στο γκρίζο, τσιμεντένιο απομεινάρι του πολέμου και της κατοχής. Σαν, αυτό που το στοιχειώνει, χρόνια χωμένο κάτω απ’τη γη, να πόθησε να δει τον ουρανό, κάτι να του ζητήσει.
Τράβηξα μερικές φωτογραφίες, τον ευχαρίστησα νοερά και πιο χαλαρή απ΄όταν ξεκίνησα, πήρα το δρόμο του γυρισμού.
Ρένα
