του Γιάννη Τζεβελέκου
Για να βρείς τα σπαράγματα πρέπει να σκάψεις.
Να κοσκινίσεις με προσοχή να φύγουν τα χώματα.
Να τραβήξεις τις κουρτίνες της μνήμης.
Να σπάσεις τα φράγματα της λήθης.
Να τα φωτίσεις με το φως του ήλιου.
Να τα δείς με γυμνό μάτι.
Χωρίς παραμορφωτικούς φακούς.
Να τα ταιριάξεις καταπώς πρέπει .
Όχι καταπώς θέλεις.
Να τα διαβάσεις όπως τα έγραψε ο καιρός.
Όχι όπως θα ’θελες εσύ.
Χωρίς να τα στρογγυλέψεις.
Δεν πειράζει αν κοπείς.
Όλα τα σπαράγματα είναι κοφτερά.
Θέλουν προσοχή.
Πρόσεξε, τους άλλους, γύρω σου, να μην πληγώσεις.
Ας τα δουν από απόσταση.
Απόσταση τόπου, χρόνου, σκέψης, αίσθησης, πιστεύω.
Δικό τους το πρόβλημα.
Τα σπαράγματα είναι κοφτερά.
Ας προσέξουν όσοι καταπιαστούν μ΄αυτά.
Δεν είναι στρογγυλεμένα.
Κι’ αν θέλουν και τολμούν ,
ας σκάψουν για να βρούν και τα δικά τους.
Για να συμπληρωθεί το πάζλ.
Γιατί κάθε εποχή έχει την αθέατη εικόνα της.
Φτιαγμένη σαν μωσαϊκό.
Από μικρά – μικρά σπαράγματα.
