Υπερβολή μού λες…
Μια βεράντα το όνειρο κοντά στη θάλασσα
Εκείνη τη θάλασσα που αντίκρισα για πρώτη φορά
το πρόσωπό σου στου δειλινού το κόκκινο
Σ’ εκείνους τους βράχους τη φωνή σου
με του κορυδαλλού το πέταγμα
Φτερά στα όνειρά μου
Υπερβολή μού λες
και προσπαθώ τα φτερά να συγκρατήσω
να μη σε τρομάξουν μάτια μου τα όνειρά μου
Μα εκείνα ανοίγουν διάπλατα, ψηλά με πάνε
Σε κάθε πέταγμα στην αγκαλιά σου με ακουμπάνε
κι εγώ τα ρίχνω στη σιωπή μη χάσω τη ματιά σου
Υπερβολή, βαθιά στη ψυχή
που δεν έχει άλλο δρόμο από το πέταγμα
Τα λόγια δειλά, παγιδευμένα στα δίχτυα του φόβου
Με τα φτερά σ’ αγγίζω απαλά, με τις λέξεις σε ψάχνω
Χαμηλά σε συναντώ, ψηλά σε βρίσκω
Υπερβολή μου λες, η πτήση στη βεράντα
Κ. Σ. Α.
Αίγινα 21/5/2020
φωτο: Aegina Light
