Σάββατο, 05:20 ώρα πρωινή. Τουρκικά στρατεύματα αποβιβάζονται στην ακτή Πέντε Μίλι στα παράλια της Κερύνειας.
Περίπου 40.000 χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες υπό τη διοίκηση του αντιστράτηγου Νουρετίν Ερσίν, υλοποιώντας το σχέδιο με το κωδικό όνομα «Αττίλας», εισβάλλουν παράνομα και κατά παράβαση του καταστατικού χάρτη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών στις βόρειες ακτές της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Καθώς οι σειρήνες αντηχούν οι εν ψυχρώ δολοφονίες αμάχων από την Κερύνεια μέχρι και τη Λευκωσία πληγώνουν την Κύπρο. Οι πληγές παραμένουν ανοικτές 43 χρόνια μετά.
Περίπου 200.000 εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους, έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους τη χώρα καθώς οι Τούρκοι κατακτούν το 65% της καλλιεργήσιμης τότε έκτασης, το 70% του ορυκτού πλούτου, το 70% της τότε βιομηχανίας, το 80% των τουριστικών εγκαταστάσεων στο νησί.
Τραγικός απολογισμός οι 4.000 περίπου νεκροί και οι 1.619 καταγεγραμμένοι αγνοούμενοι. Το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 είχε ανοίξει την πόρτα στο κακό. “Αναρωτιέμαι σήμερα, αν τότε εκείνη η ακτή είχε εμπόδια ή ήταν ναρκοθετημένη, τι θα κάναμε;” σχολίασε ο στρατηγός Ντεμιρέλ για την απόβαση στην Κερύνεια μετά το έγκλημα.
Η εισβολή του Αττίλα στις 20 του Ιούλη απoτέλεσε το πρώτο μέρος της κυπριακής τραγωδίας. Στις 14 Αυγούστου του 1974 το έγκλημα ολοκληρώθηκε με την κατοχή της Αμμοχώστου και της χερσονήσου της Καρπασίας.
46 χρόνια μετά την εισβολή και την κατοχή του 36% της ολικής έκτασης της Κύπρου, το νησί εξακολουθεί να μην ξεχνά.
Αν και σωρεία ψηφισμάτων έχουν εκδοθεί από τον ΟΗΕ μέχρι στιγμής έχει σταθεί αδύνατο να βρεθεί μια λύση, όπως επιθυμεί ο κυπριακός λαός. Κυρίως όλοι όσοι από εκείνο το πρωϊνό, στις 05:20, έγιναν πρόσφυγες στη χώρα τους και είδαν τα ανθρώπινα δικαιώματα τους να καταπατώνται τέσσερις δεκαετίες και κάτι ακόμη μετά.
“Υποχρέωση όλων σήμερα” επεσήμανε o κύπριος πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης ως ελάχιστη ένδειξη τιμής προς όσους έδωσαν τη ζωή τους ή και όσους αγνοούνται ακόμα, είναι “μέσα από την ενότητα και τη συλλογική δράση να απαντήσουμε με την απελευθέρωση, την απαλλαγή από τα κατοχικά στρατεύματα, την επανένωση της πατρίδας μας”.
Υπάρχει κάποιο μάθημα που μαθαίνει κανείς από τo παρελθόν ή είχε δίκιο ο Σαρτρ όταν υποστήριζε με σιγουριά ότι “κανένας λαός δεν μαθαίνει από την ιστορία του”;
πηγή: cnn.gr
Αλκίνοος Ιωαννίδης: “Έζησα από πρώτο χέρι την προδοσία της πατρίδας μου”
“Πατρίδα για μένα είναι η δύναμη που σε γεννά και σε κρατά ζωντανό, δίνοντας ή ζητώντας σου συνεχώς ζωή, σχηματίζοντας την εικόνα και την ταυτότητά σου, ενδυναμώνοντάς σε ώστε να μπορείς ν’ αγαπάς τον άλλον άνθρωπο και τη δική του πατρίδα. Είναι η αφετηρία και ο προορισμός, η μέγιστη δύναμη της νοσταλγίας, που σε καθορίζει σαν άτομο και σαν σύνολο, αποκαλύπτοντας το μεγαλείο και τη μικρότητά σου και σε αναγκάζει, αν είσαι σοβαρός, να μην καυχιέσαι γι’ αυτήν, ούτε να τη θεωρείς «καλύτερη» από τις πατρίδες των άλλων. Είναι η παράδοση που σου παραδόθηκε για να την αλλάξεις πριν να την ξαναδώσεις, αποδεικνύοντας πως δεν έζησες μάταια και χαρίζοντας τα έργα των χειρών σου στους επόμενους. Μια ανεκτίμητη ενέργεια, που μπορείς όμως να ξοδέψεις μισώντας, με την ψευδαίσθηση πως την υπηρετείς, ενώ άλλα συμπλέγματά σου τρέφεις. Ή να τη μεταχειριστείς προς ίδιον όφελος, με αποτέλεσμα να την τραυματίσεις, τραυματίζοντας τον εαυτό σου.”
“Πατρίδα”, Αλκίνοος Ιωαννίδης μουσική και στίχοι – ερμηνεύει στο άδειο πατρικό του στη Λευκωσία, κοντά στην Πράσινη Γραμμή.
Απόσπασμα από το μουσικό οδοιπορικό “Μεσόγειος” του Κωστή Μαραβέγια στην ΕΤ1, που ήταν αφιερωμένο στην Κύπρο.
