Λες και της έπεσε ο κλήρος να σηματοδοτεί κάθε φορά πού πάμε και πού βρισκόμαστε.
Εκεί ανακοίνωσε ο Γιώργος Παπανδρέου στις 23 Απριλίου του 2010 την απόφαση της κυβέρνησής του για προσφυγή της χώρας στον μηχανισμό διάσωσης Ε.Ε. και ΔΝΤ, παρομοιάζοντας την πορεία που θα ακολουθήσουμε με μία «νέα Οδύσσεια για τον Ελληνισμό». Ελάχιστοι πείθονται σήμερα για το νομοτελειακό της απόφασης αυτής, ότι ήταν δηλαδή τα πράγματα όπως τα έλεγε ο τότε πρωθυπουργός και δεν υπήρχαν εναλλακτικές.
Ελάχιστοι πείθονται πως ό,τι συμβαίνει και ζούμε δε θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί – δρομολογηθεί αλλιώς.
Όπως και να’ χει, οι αντιπρόσωποι που ψηφίσαμε μας πήγαν εκεί. Σήμερα το Καστελόριζο αναδεικνύεται ξανά στην επικαιρότητα, με εντελώς άλλη αφορμή: Πάρτι χλιδής Ελληνοαμερικανού κροίσου στο Καστελόριζο -Κλίντον, Ολάντ, Σαμαράς οι καλεσμένοι, μας πληροφορεί ο ιστότοπος www.iefimerida.gr.
Τι είχαμε και τι χάσαμε, κοντολογίς:
Η Καστελοριζιά γυναίκα ήταν αρχόντισσα-κυρά στο σπιτικό της. Η ευμάρεια και ο πλούτος του νησιού αντικατοπτρίζονται στις φορεσιές. Τα κοριτσάκια ντύνονταν ευρωπαϊκά ως τα δώδεκα τους χρόνια, οπότε υιοθετούν την τοπική φορεσιά, που είχε βυζαντινή μεγαλοπρέπεια. Είναι η πλουσιότερη και πιο βαρύτιμη απ όλες τις δωδεκανησιακές στολές. Το βαμβακερό ή μεταξωτό βρακί, ήταν απαραίτητο στοιχείο. Το πουκάμισο φοριόταν κατάσαρκα και έφθανε ως το γόνατο. Το ύφασμα ήταν συνήθως μεταξωτό και τα φαρδιά μανίκια κοσμούνταν με πυρίν, πιπίλα πλεγμένη με το βελόνι. Πάνω από το πουκάμισο φοριόταν το ζιπούνι, από βελούδο, με τα στενά μανίκια του κεντημένα με μαύρο και χρυσό γαϊτάνι. Η περιφέρεια τυλιγόταν πολλές φορές με το χρυσοΰφαντο χαμπουσάκι. Το διακοσμούσαν σιρίτια, φούντες και κουμπιά μεταξωτά. Η γούνα ήταν πανωφόρι από τσόχα ή βυσσινί βελούδο. Πλήθος κοσμημάτων, από βραχιόλια, δαχτυλίδια, σκουλαρίκια και λίρες συμπλήρωναν την τοπική γυναικεία φορεσιά.
Στο νησί όλα τα έθιμα, όλη η ζωή είναι ένα τραγούδι.
Ένα Καστελορίζικο δίστιχο λέει: «Της θάλασσας τα κύματα χτυπούν έξω στην ξέρη. Όσην αγάπην σ’ έχω ΄γω, ένας Θεός το ξέρει». Τραγουδούν τη χαρά, τραγουδούν και τον πόνο. Βασικά όργανα είναι το βιολί και το λαούτο και το τραγούδι είναι επηρεασμένο από τις απέναντι μικρασιατικές ακτές της Πισιδίας.
Το μεγαλύτερο πανηγύρι είναι αυτό που λαμβάνει χώρα στις 19 Ιουλίου, την παραμονή του εορτασμού του Προφήτη Ηλία. Αυτή τη μέρα οι ντόπιοι για να τιμήσουν τον άγιο πέφτουν στην θάλασσα.
Επίσης, στις 13 Σεπτεμβρίου γίνονται εορταστικές εκδηλώσεις για την απελευθέρωση του Καστελόριζου.
Β.Τ.
